Nu hebben we toch even rust verdiend

We zijn op onze kamer direct in bed gekropen en ik heb zelfs de oproep voor het ochtendgebed niet gehoord. De eerste nacht echt slapen, na een woelige en drukke week. Ik weet zelfs niet waar mijn jetlag is. Want alles was vanaf vorige vrijdag tot nu totaal door mekaar, dat ik geen idee heb of ik überhaupt een jetlag heb gehad dit keer.   

Donderdag was dan de eerste dag zonder "zorgen". Chinees ontbeten in een "top restaurant" om de hoek van het hotel. Ik ben naar de kapper geweest bij een schoolvriendin van Ton, ik heb een zeer goeie massage genoten in een massageschool (300THB voor 2u) en we hebben de lunch genomen en wat gerust. Om 18u hadden we afgesproken met de ex-schoolkameraden iets gaan eten. Vrolijk weerzien. Ik ken er ook al een paar van ondertussen. En na wat Karaoke en veel te veel eten en voldoende vloeistoffen werd de rekening gebracht: 400THB per persoon. 12Euro voor een hele avond vertier.

Slecht geslapen en deze morgen koffers gepakt en treinticket gaan scoren. 2u vertraging. Damn. Ok Nothing to do about it. We can only feel more like home :-)

This delay was sponsored by...

Nu zitten we in de trein naar HatYai. Eerste klas met airco en elektriciteit. Twee uur te laat aan het tuftuffen aan een toch wel redelijke snelheid van 85 km/u. Time for a short holiday denk ik.

Wat een avontuur was dit toch? Ben het nog volop aan het verwerken en dit schrijven was een deel van het proces. Nu nog de innerlijke rust terug vinden na deze bewogen week. Komt wel goed. Ton, bedankt dat ik deze zeer bijzondere en intieme momenten mocht meenemen als ervaring.

Na de crematie...

Woensdag ochtend dan om 5u15 gewekt door de luidspreker van de moskee, die blijkbaar recht op onze ruit gericht was. Gelukkig zijn we al veel gewoon en ons bioritme slaat helemaal tilt. Wat maakt het. Bedankt Allah, zo moesten we de wekker niet afwachten om op te staan.

Stipt om 6u25 is het nichtje ons dan komen oppikken. Tegen 7u waren we in Sungai Padi en kon het … eten beginnen. De gebakken rijstnoedels met varkensvlees werden wild gebakken in een enorme wok en geroerd met spades. Stirred not shaken. 

De vrouwen waren weer van gisteren middag bezig geweest met het maken van (opnieuw eten) voor de aanwezigen en vooral voor de monniken. De wagens werden geladen met vanalles: tientallen kookpotten, ventilatoren, bezems, gasfles, kookplaat, water, TL-lampen,…

Tegen 8u vertrokken we dan terug naar de tempel, waar het creatorium boven nu was afgesloten met een rolluik. In een ruimte eronder stond een metalen bak klaar met wat zwart en wit gruis. Me wat water en een spatel werd een menselijk lichaam gevormd van de assen. Op de plaats van de mond werd het "slachtoffer" te drinken gegeven en als de er wat water overal in de metalen bak stond werd iedereen van de familie, mezelf incluis gevraagd om mee te helpen zoeken naar stukken botjes in de assen. Duidelijk dat er maar een klein deel van de boten in de bak lagen, want er waren geen stukken groter dan een muntstuk te vinden en de hoeveelheid was maximum 1kg inclusief de koolresten. Als we samen zo een tiental stukjes stevig bot hadden (een halve hand vol) werden die gewassen en meegenomen naar de tempel. De rest van de assen werd in een gat naast de tempel gekieperd bij het "restafval". Onder vrij veel vrolijkheid werden de handen dan gewassen onder een kraan aan de tempel en dan moesten  we wachten op de monniken.

Na een uurtje kwamen ze kijken (zo rond 10u30) en begon een nieuwe ceremonie. Eerst moest iedereen helpen, om haar laatste make-up aan te brengen met talk poeder over de botjes op een doek in de beker.  Er werden veel mantra's gezongen (echt heel mooi als die stemmen klinken door de tempel), we hadden een vracht giften mee voor de tempel en den draad liep dit keer van de urne tot aan de monniken doorheen heel de grote zaal.

Mijn gat en mijn voet begon net weer pijn te doen als dit deel was afgelopen tegen 11u45. Dan hebben de monniken gegeten en moesten we wachten tot ze gedaan hadden met eten. Tegen 13u waren ze buikje rond, zoals het hoort en mochten  wij ook eten. De hall was ondertussen helemaal opgeruimd en gepoetst. De schrijn waar de beker met de botjes op stond werd aan de kant geschoven en de metalen beker uit de grotere urne gehaald. Behalve den draad afrollen en zingen hebben de monniken eigenlijk niets gedaan. Het personeel en de familie was druk in de weer met aanbrengen van attributen en het organiseren van het gebeuren.  De zus van Ton heeft 4 dagen lang onafgebroken enveloppes met geld ontvangen en de rekeningen gemaakt om alles te kunnen organiseren.  Iedereen betaalt 100THB of wat ze kunnen missen om het eten en de ceremonies te bekostigen. Ton vertelde me dat er 4 varkens waren geslacht voor het feest ter waarde van 30.000THB of 750 Euro. Daarvoor moeten al veel mensen per familie een briefje van 100 geven, nietwaar. En dat naast de kilo's ander eten, de vis, de garnalen, de dranken, de 800 liter box met ijs die zelfs een keer moest hervuld worden. 

Dan was het weer even wachten, want na het eten moeten de monniken even rusten. Tegen 14u30 was het dan tijd voor het laatste moment. Dit was dan voor mij het derde emotionele, zeer symbolische moment. De eerste was de laatste douche, de tweede was het "op de brandstapel leggen".  Bij dit afscheid worden de botten in een wit doekje gewikkeld en vastgeknoopt met een draad (daar is ie weer) neergelaten in een stupa of chedi, zo een puntig klein huisje met een kleine opening. Het bundeltje wordt in de kleine opening gehangen. De draad hangt met het bolletje touw naar buiten en iemand van de familie houdt dat vast. Iedereen houdt iedereen vast, de monnik mompelt iets en iedereen steekt een stokje wierook aan. Dan "laten we met zijn allen de overledene los" en het bundeltje valt voor eeuwig en altijd buiten bereik van de levenden, bij de andere doden. Dat moment was voor iedereen duidelijk wel emotioneel. Van zodra dit achter de rug was keerden we naar huis waar de vrouwen ondertussen … aan het afwassen waren. Want de gehuurde kookpotten, glazen en het keukengerief moest terug naar de gemeente. En natuurlijk was er nog wel eten over. En Thai Whiskey en bier… Tegen 18u hebben we afscheid genomen van iedereen. Maybe see you next time.

Op naar Sungai Kolok

Nu was er thuis nog werk veel aan de winkel. Want om ongeluk te vermijden, moest alles van de feestelijkheden vandaag nog worden afgebroken. We keerden terug naar het huis, met achter ons de vlammen die de nis likten achter de grote stalen deur. Thuis waren we rond 15u00 en dan was er … cooking. Eten en drinken tot 17u30. Iedereen vrolijk. 

Die avond zijn we dan maar naar Sungai Kolok City verhuisd naar Green View boutique hotel. Naar een veel mooier zusterhotel van de golf club (en bleek ook nog goedkoper te zijn ook), al bij al meteen veel aangenamer. Drie jaar geleden zou ik op basis van de indianenverhalen hier nooit hebben willen logeren. Ondertussen weten we, dat de meeste verhalen hetzelfde zijn als bij ons. Veel mensen van "den buiten" zeggen ook: "let op, het is er gevaarlijk" als je naar Oostende gaat, om dat maar van een bezoek aan Brussel te zwijgen.  Sungai Kolok is echt geen aangename plek om op vakantie te komen. Maar als je hier moet zijn, dan is het wel OK. We hadden de bagage klaar gezet op de kamer en de golf club heeft die netjes naar het andere hotel gebracht terwijl wij de hele dag onderweg waren.

We zijn op bed gaan zitten met kleren aan om 18u30 en weten dan niets meer tot we ergens om 21 zijn we wakker geworden. Dat was een duidelijk teken. We zijn moe… Maar niet getreurd de volgende ochtend zouden ze ons komen halen om 6u30. Damn.

Begrafenis in Thailand

Familie bleef de hele nacht waken en kaart spelen om niet in slaap te vallen. Ik zag wat bedrukte gezicht, en ton was erg emotioneel, maar ik zag niemand huilen. Een beetje onzeker over de belevenissen van de afgelopen 24u en doodmoe, maar emotioneel aangeslagen kropen we in bed. Veel slapen lukte niet, maar toch weer een paar uur, genoeg om een nieuwe dag door te komen.

De volgende ochtend zou er weer een ceremonie zijn over de middag en dan 's avonds nog eens.  We besloten om tussen de twee ceremonies naar ginder te gaan om toch wat te kunnen praten en bij de familie te zijn, zonder de hele tijd te moeten op de grond zitten. In de ochtend gingen we tot in het centrum voor een ontbijt, want het restaurant was nog steeds niet open. We liepen er wat rond tot het nichtje ons kwam halen net over 12. Toen we terug onder tent zaten vroeg Ton: "waarom zitten we hier eigenlijk". En inderdaad. Behalve wachten op onze transfer terug en af en toe hallo zeggen gebeurde niets. Ton gaf iemand 1000THB en stuurde die om 2 dozen bier. We dronken af en toe een pintje om de tijd te doden.

Ondertussen bleef het volk komen en gaan. Constant zeker 50-100 mensen aanwezig en 30 vrouwen aan het koken. In de namiddag hadden we opeens stoelen te kort (er waren er 200) om iedereen te laten zitten.

De anderen hadden het bier ook gevonden en al snel was het op en over met onze pintjes. Dan tegen 17u maar naar het hotel terug voor een hapje (we hebben ononderbroken gegeten van 12u30 tot 17u). En tegen 21u, na het inpakken zijn we doodmoe in bed gevallen. We zouden de volgende ochtend om 7u opgepikt worden, want we moesten op tijd zijn voor de plechtigheden van de crematie. We wilden niet blijven op het resort van het golfterrein. De cabines waren ondertussen nog meer achteruit gegaan, het toilet nog steeds snel verstopt en het restaurant bijna altijd gesloten. Als er dan niets in de buurt is zit je wel in de rats.

Bij aankomst in Sungai Padi was daar al de drukke bedrijvigheid. Vrouwen waren (alweer) aan het koken. Veel mensen waren komen kijken voor de voor voorlaatste plechtigheid. Eerst eten, eten, eten… "Kin Kwaew" klonk het overal: "kom eten"… Na een tijdje antwoorden iedereen "Kin leauw", kheb al gegeten. Opeens werd het druk. Oranje mannen doken op en iedereen kwam samen in de woonkamer voor de plechtigheid. Opnieuw werd de draad afgerold en na een uurtje bidden en verschillende handelingen (bloemetje gaan leggen naast de kist, amulet gaan ophalen) waren we weer in de tuin aan het wachten… Het werd middag. 

Tegen 13u werd opeens alles (de bloemen, de papieren bloemetjes, het matje waarop ze sliep in vuiniszakken, op de pickup's geladen. De kist werd uit de frigo gehaald en ook op een pick-up truck gehesen. Op naar de tempel. Nog steeds niemand een traan zien laten. Wel hier en daar bedrukte gezichten, maar net zo goed grapjes, lachen telefoneren en kletsen tijdens en na de ceremonie. Naast de tempel, in het woud was een soort hoog tempeltje met hoge schouw. Daar werd de kist naar boven gedragen. Alle aanwezigen hielpen dan met het uitpakken van het dode lichaam en de witte doek werd losgemaakt. Er stond een metalen rolwagen klaar met houtskool, een oversized BBQ op wielen. Daar werden een paar kilo wierook op gelegd en dan tenslotte het lichaam met gezicht naar beneden. Iedereen voegde nog een stukje houtskool toe. Een tweede wit doe werd over haat gelegd en rijkelijk nat gegoten met benzine. De BBQ ging in de nis. De metalen 3/4 deur werd gesloten en een lontje met dezelfde papieren bloemen as die we bij de kist hadden gelegd werd aangestoken en door een opening aan het witte doek gehouden. 30 seconden later zagen we de nis in lichterlaaie. De rook kwam uit de schoorsteen en iets onwezenlijks ging door me heen. Iedereen was op dat moment even stil, maar daarvoor en daarna was het alsof er niets gebeurd was. 

Ton was erg stil geweest en had een droevige blik gehad die laatste minuten. Hij keek opeens omhoog naar de rook en zag een vliegtuig aan de hemel. "She is taking the airplane. First time. What is that plane?". Ik keek snel op Flightradar24 het was de SIN-FRA van SQ. "Oh" zei Ton met een glimlach "She is going to Europe". Dat was het einde van de droefheid. Het zag er voor iedereen uit als een verlossing. Het vuur achter het crematorium waar de bloemen en de matras werden verbrand laaide ook op.

Dringend naar Thailand

Halfsoverkop boekte ik afgelopen vrijdagnacht twee tickets Bangkok voor vertrek de volgende ochtend. De laatste plaatsen op het vliegtuig waren nu gevuld. Ton had bericht gekregen dat zijn mama  opeens heel erg achteruit was gegaan en dat ze alleen nog zijn naam uitsprak en hem wou zien. Op drie uur tijd was alles geregeld, van verlof tot tickets, van de koffers inpakken tot doodmoe in bed vallen om toch een paar uur te slapen. 's morgen vroeg op alles voorbereiden om het vogeltje onderdak te bezorgen,  een beetje opruimen, de vuilnis wegbrengen en dan snel naar Zaventem.

Alles verliep netjes en snel. We hadden een super crew op de vlucht en met een vluchttijd van 10u05 misschien wel de kortste tocht naar Thailand ooit. De hele rit vloog de A350 aan +1000km/u ground speed met een flinke tailwind.

Op Savarnabhumi Bangkok (leerden we de volgende dag) was deze zondag de drukste dag ooit met meer dan 200.000 passagiers. We hebben daar niets van gemerkt en maar fijn ook. We zijn een dutje gaan doen in een nabij hotel en toen we daar de wifi hadden opgezet bereikte ons het nieuws dat we … te laat waren. De mama was al gestorven.

Tja…  dan zijn we tegen 12u terug naar de luchthaven gekeerd voor onze vlucht naar Narathiwat. Ik vond het al een erg dure binnenlandse vlucht met Thai Smile. Normaal kosten binnenlandse vluchten niet veel, maar ja. Het is nu hoogseizoen en we zitten echt last minute te boeken. Bij de check-in op Savarnabhumi zei de counter lady, dat we in de Royal Orchid lounge mochten, aan boord werden we verwend met een lege stoel tussen ons en kregen we een business class service. Wel, de prijs was ik alweer vergeten na deze premium economy ervaring.  

Daar begon dit avontuur en de emotie pas echt. Hoe verloopt nu zo een rouwperiode in een normaal gezin in Thailand?

Het nichtje haalde ons af op de luchthaven en toen we in het ouderlijke huis aankwamen waren we net op tijd (ze hebben op ons gewacht) om te beginnen met de tweede ronde.

Op het pleintje voor het huis, was een enorme tent opgetrokken, overal stonden tafels en stoelen. Tientallen vrouwen waren aan het koken. Overal pruttelden woks en kookpotten.     

Ze was al gewassen ingespoten met een bewaarmiddel en aangekleed en lag op het bed. Het bed waar ze gestorven is, met ernaast haar moeder (96), die wezenloos voor zich uit keek. Daar lag een heel mager lichaam bedekt met doeken. Haar hand werd vanonder het doek gehaald, de vingers gekromd en boven een kom gehouden door Ton. De rest van de familie was bloemen gaan plukken in de tuin. In een andere kom werd water met de bloemblaadjes gemengd. Iedereen begaf zich naar de ruimte om haar laatste douche te geven. Iedereen nam een kommetje met water bloemblaadjes aan van de zus, en goot het over de geopende hand. De bloemblaadjes bleven in de hand liggen, het water liep erdoor in de kom. Dit ging door tot iedereen die aanwezig was (een kleine 100 mensen) haar hadden helpen douchen voor de laatste keer.

Dan werd het doek verwijderd en werd ze klaargemaakt voor de volgende stappen. Het lichaam werd op een witte doek gelegd, de grote tenen en de handen vastgebonden met een boeketje en een kaars tussen de vingers. Dan was ze klaar voor de bekisting. Veel stelde de kist niet voor. Een houten bak met een stuk zwarte plastiek in vastgeniet. De witte doek werd dichtgebonden rond haar lichaam met een paar witte koorden en de rest van het doek werd als een tulband over het hele gezicht geknoopt.  Dan werd ze in de kist gelegd en de kist ging naar de living van haar huis waar de herdenking zou plaatsvinden. Daar stond een "tempelfrigo" opgesteld, war de kist in geschoven werd. De komende 36u zou dit haar verblijfplaats worden. 

Er werd ondertussen enorm veel gekookt en gegeten. We dronken een biertje en zaten wat rond te hangen tot 19u. De monniken kwamen dan langs voor een ceremonie. "Den draad" werd afgerold en we gingen voor een uurtje werken aan een pijnlijke kont en pijnlijke knieën. Bij alle Boeddhistische ceremonieën is er een witte draad die gelegd en die houden ze vast tijdens het bidden. Ik ga er de juiste symboliek nog eens van opzoeken, maar voor mij is dat 'den draad'. Na een dik uurtje bidden,  vertrokken de monniken weer en konden we ook naar ons hotel. Eigenlijk wou niemand meer tot in Songai Kolok rijden na 20u30, maar ja voor ons dan misschien toch. En zeker het nichtje mocht al niet met ons naar ginder alleen. Na een kwartier discussie (ik had me al mentaal voorbereid om op de grond te slapen daar) waren ze het dan toch eens dat de drie jongste meiden en het zoontje (4jaar) van de nicht ons dan toch zouden brengen. Met een man (van 4 jaar) erbij was het dan toch veiliger.  We raakten veilig en wil in het hotel, maar het restaurant was al dicht. Dan maar zonder (nog eens te) eten naar bed. We waren niet echt tekort gedaan.

Thai Logistics

We zitten op de luchthaven van Krabi te wachten op de vlucht naar Bangkok. We hadden een onvergetelijke tijd en een mooi eilandgevoel in Railay beach. Het hotel Avatar Resort was goed, de kamer netjes en ruim, het ontbijt OK en het zwembadje lekker verfrissend.

Ik heb een stukje in Tegels geschreven voor één van mijn sites voor de toekomst en wil het graag nu al hier delen. Het gaat over de open mond die ik weer dagenlang had tijdens dit verblijf in Thailand. Het zijn verdomme koningen van de flexibele logistiek. Blikseminslag en stroomuitval: 2 minuten later is er terug stroom. Kleerkasten naar een afgelegen plek transporteren of bouwmaterialen: Neem gewoon een longtail...

et me introduce you to Thai Logistics. It is a way of operating where “we in the West” can only think: “this will never work”. And then suddenly, you discover that a large part of Thai daily life is organized this way. Just look at the way electricity and telephone lines hang in the street. One would expect constant outages, the latter is true. My 4G mobile Internet on the beach in Thailand is mostly better and faster than the wifi in my office. Outages happen, but not as frequenly as you would think.

Getting goods to remote places is another challenge. How do you get water, fruits, furniture to Railay? In a longtail boat of course. Just take a look on Railay beach what is on offer and what the have built... Amazing what you can transport in a longtail boat.

How do you load 50 people on board of a ferry boat en get 40 off the boat in 15 seconds? You can see this every few minutes at the Saphan Taksin pier on the Chao Praya river in Bangkok. In my contry, Belgium it takes longer to get 4 people on a public bus.

In the beginning you will be unsure (to say the least), but after a few experiences with the Thai Logistics you will be enchanted.

 

Tijd voor Railay...

De laatste dag dan beslist om de transfer te bestellen om 10u30 zodat we nog eens wat tijd konden doorbrengen in phi hpi city (de buurt van Tonsai pier). We hebben alles afgelopen, geen steen onomgedraaid gelaten en ik moet toegeven, het is nog steeds erg op Phi Phi (30 THB voor stinkend en mega vuil toilet aan Tonsai pier).

Doodop en druipend van het zweet, hebben dan nog een uur gewacht op de ferry nar Railay. Die was netjes op tijd en heeft ons met een rotvaart naar Railay gebracht. We waren hier 45 minuten te vroeg. We zaten in de eerste longtail naar land (want de ferry stopt ergens midden in de zee en je moet overstappen met je bagage in kleine longtail bootjes. Om 17u30 (de voorziene aankomsttijd) waren we al ingecheckt, gedoucht en op verkenning...

Toen de schemering inviel hadden we net 'walking street' ontdekt. Maar hierover een volgende keer meer...

I need to Go PhiPhi

Op zondagmorgen zijn we dan opgehaald voor de transfer naar Koh Phi Phi. Eerst mooie taxi, dan mooie speedboot en tenslotte de verrassing van ons leven een tractorpier. Was gewoon super. Dan kom je aan en staat er verschillende check in tijd op je papieren dan wat ze je bij het onthaal hebben gezegd, en mag je nog 1u extra wachten op de kamer.

Maar al bij al hadden we een super 2 dagen in de Holiday inn Koh Phi Phi. Een echte aanrader voor families en koppels en mensen die wat rust zoeken. Het blijft een dure aangelegenheid, maar het hotel is dan ook wel echt in orde en geeft een goeie service. Onze douche had de eerste avond geen warm water, opmerking doorgegeven een half uur later was het hersteld. De afstandsbediening had platerijen, even gemeld en nog geen kwartier later was al iemand geweest om ze te vervangen en konden we weer TV kijken.

Die twee dagen hebben we geen bal gedaan, behalve aan het stands gelegen en de berg beklommen naar onze kamer “on top of the hill”. De fysiek is erop vooruit gegaan.

Bye Bye Patong. Het is goed geweest.

Na 6 nachten in Patong was het tijd om te vertrekken. Het is een hecktische plek en we hebben eigenlijk nog steeds geen jet lag gehad, omdat we telkens laat zijn gaan slapen en laat zijn opgestaan. We hebben 2 keer het ontbijt gezien op 6 nachten.

Geleerd: Patong is weer in volle beweging. We hebben verschillende restaurants uitgeprobeerd en zijn naar geen enkel 2 keer geweest. Het open air restaurant schuin tegenover The Nap, ik dacht Nana Lobster of zoiets is niet goed. Elvis die daar staat te zinken (zingen) is best grappig, maar het eten is zeer middelmatig en duur. De shows in Zag waren weer soms heel goed (maar nog steeds erg variabel). In Boat baar was de kwaliteit consistent: bijna steeds “niet zo goed”.

In Rawai eet je nog steeds fantastische seafood, al hebben we dit keer overdreven in kwaliteit, maar niet in kwantiteit.

Taxi van luchthaven naar Patong of omgekeerd kost nu ca. 800 THB.

De koning wordt gecremeerd

Morgen is het de grote dag. Na meer dan een jaar van rouw, neemt dit land afscheid van zijn geliefde koning. Het hele land zal plat liggen, de winkels gaan na de middag dicht en het is een nationale feestdag. Ook al mag er nergens “gefeest” worden. Iedereen wordt gevraagd om wit of zwart gekleed te verschijnen en de ceremonie zal live op TV worden uitgezonden.

Vanaf vandaag middernacht gaat de stekker uit het vertier van Thailand. We doen me. We hebben en Singha biertje in de frigo gestoken en we zien dan wel voor morgen.

Sedert we hier zijn aangekomen (maandagmiddag) ging het alweer aan sneltreinvaart. De NMBS on speed zo te zeggen. Eindelijk ook weer eens wat tijd voor onszelf en om te hondspannen. Al 2 dagen de horloge en debiele telefoon thuis gelaten (want had nog geen Thais nummer), en dat gaf ook een heerlijk stukje rust in het hoofd. We leefden nog 2 dagen verder op Belgische tijd en waren al aan het strand, bij de massage, bij de sushi bar en 2 avonden op de lappen. Vanavond gaat alles dicht om middernacht, misschien de perfecte gelegenheid om eens op een normaal uur te gaan slapen. En nu nog beslissen wat we gaan eten straks .. Veel te veel keuze en veel te weinig tijd om alles te proeven. Dillema...

Thais nummer is ondertussen aangekomen en we kunnen nu ook aan de vrienden ter plaatse weten dat we er zijn :-) The Holiday Has Started.

On the way to Thailand

Good morning Thailand!

Wat voor een zondag was me dat? We zijn te vroeg opgestaan, we waren te vroeg op de luchthaven, we waren te vroeg aan de gate en het vliegtuig had tailwind,waardoor we ook nog eens te vroeg geland zijn in Bangkok. Stressvrij reizen heet dat.

De eerste keer A350 was een aangename ervaring. Het is een ruim vliegtuig waarbij drie dingen opvallen. Ten eerste is het stiller dan de 777, ten tweede is er veel ruimte boven het hoofd en zijn de overhead bins precies groter dan in andere vliegtuigen en ten derde is het een toestel waar je minder vermoeid uitstapt dan andere long haul bakken waar ik al mee gevlogen ben. De LED-verlichting geeft een fijne sfeer en de aankondigingen zijn heel duidelijk verstaanbaar. Het entertainment systeem dat Thai er in heeft geplaatst is TOP en je hebt aan elke stoel een USB oplaadpunt vor mobiele apparaten. Beenruimte is prima en de stoelen zitten lekker.

De catering was in orde en wordt precies weer wat beter. We kregen eerst aperitief, dan een plateau met een pasta salade en een groot stuk rauwe ham, een werm gerecht met keuze uit kip op zijn Europees of varkensgehakt op zijn Thai Kra Pau (met chili en basilicum), een chocolade gebakje, een stukje kaas, een broodje en een pak crackers. Ik heb er een glas (lees een halfvolle plastieken beker) lekkere rode wijn bij gedronken en op simpel verzoek om nog wat wijn te krijgen werd mijn beker tot aan de rand nog eens opgevuld. Dat zorgde voor een aangenaam dutje na de lunch... :-)

Ik had het aviation weerbericht goed bekeken voor we vertrokken en wist dat we twee keer een beetje bumpy ride gingen hebben. Ton is 2 keer wat bleek geworden, maar heeft de 25 minuten turbulentie (op een vlucht van +10u) heel goed overleefd. Boven India maakte de piloot een bochtje, waarschijnlijk om een zone met nog meer turbulentie te vermijden, maar daar heeft waarschijnlijk geen kat op gelet. Behalve den dezen hier.

De buren naast me op het vliegtuig waren een jong koppel op weg naar Myanmar, eerste keer Azië en toffe mensen. Beetje gekletst, twee films gekeken en voor ik het goed en wel wist werd het ontbijt geserveerd. Ontbijt was beter dan de vorige 4 keer. Het omeletje was niet keidroog uitgebakken, er zat een tomatenchutney bij en twee worstjes met een rösti. de 10u30 vliegen was opeens voorbij en in volledige stilte zijn we afgedaald naar Krung Thèp. Hier zitten we nu te wachten op onze aansluitende vlucht naar Phuket. Over 10 minuten begint de boarding. We are ready for a wuptje!

In het vliegtuig 17 november - nabeschouwing

Zo, het zit er weer helemaal op. 16 dagen in het land van de rouwende glimlach was weer de moeite. Ik heb niets gedaan van wat ik wou doen tijdens de vakantie, heb een half (zeer boeiend) boek gelezen en hoop dat ik de rest dit jaar nog uitgelezen krijg. 

Ik heb veel gerechten weer niet gegeten en geen enkele van de geplande rooftop bars bezocht in Bangkok. Ik heb het prachtige kattencafé niet gevonden en heb veel te weinig tijd genomen / gehad om de dingen op rij te zetten. Maar ik heb wel 13 Thaise letters geleerd deze vakantie en kan nu toch al een paar worden echt lezen... Er zit toch vooruitgang in iets. De 4 dagen in Pattaya heb ik zelfs bijna niet gemerkt.

Wat ons opviel dat was vandaag (woensdag) alle strandinfrastructuur in Pattaya aan de kant stond. See you the day after tomorrow zeiden de piepkes op het strand gisteren. Nu ik was al blij dat er in Pattaya wel stoelen en parasols en de service gewoon zoals vroeger ter beschikking waren. In Phuket moet je het bljkbaar met wat meer creativiteit doen. 

En toen in de taxi naar de luchthaven sprak Ton de wijze woorden: Volgende keer gaan we dat heen en weer rennen niet doen heen? We gaan naar Krabi en doen daar eens alles in die buurt....Goed idee, zei ik, ga jij maar Euromillions winnen, dan start ik de planning :-)

Onderhoud

2 dagen Bangkok zijn voorbij gevlogen. 2 dagen Pattaya ook al. We zijn bijna klaar voor de terugreis. Toch op zijn minst op papier. De tickets zeggen dat we overmorgen terug in België staan. Bah. Heb er geen zin in. De geest is heel al helderder en ik merk dat ik terug kan leren. Ben hier het Thaise alfabet aan het leren aan een moordend tempo. Op 2 dagen al 13 letters geleerd. Kan al een paar dingen lezen. Als ik nu een nog een maand blijven, dan lees ik Thai... Heb een goeie les gekregen van een 5 jarige eergisteren, die de aap, noot, mies van het Thai met me heeft doorgenomen. Ah... Het is moeilijk, maar moeilijk gaat ook. We zien dat elke dag op de werkvloer. Ook al gaat het niet, toch doen we verder... :-)

Er is me weer iets opgevallen wat Thailand tot een lelijk land maakt op veel plaatsen, in plaats van het paradijs. Ze houden van nieuw, maar kennen geen onderhoud. Ik was gisteren even in Avenue, de shopping mall op 2nd road in Pattaya en vond dat heel erg "afgebrokkeld". Een paar jaar geleden nog een een prachtige nieuwe mall, nu zijn de trappen kapot, de tegels gebroken, het hout beschadigd... Gevaarlijke situaties hier en daar, maar er wordt niets aan gedaan. En ik zie dat overal in dit land. Ofwel renoveren ze de helft (schilderen, maar de airco wordt niet gekuist - de kamer, maar de badkamer niet), ofwel laten ze het verloederen, ofwel bouwen ze nieuw (en hoe ze hier bouwen...). En dat maakt dat ze hier van duurzaamheid en efficiëntie nog niet veel gehoord hebben. Op papier bestaat het allemaal, maar in de praktijk. We waren bij Ton thuis. Denk toch niet dat het afval van het feestje in de vuilbak gaat? Neen dat gaat in de gracht, samen met lege flessen, papier, plastiek. Alles is een zootje. Oh niet met de schoenen in huis! Maar als het regent zetten ze de 4 brommers netjes in de living.

Gelukkig heb ik vrede genomen met het feit: " I will never understand this country nor it's people", en voel ik me hier wel heel goed. Bijna als een vis in het water. Als ze nu alleen een beetje netter zouden kunnen worden en meer aandacht geven aan onderhoud, dan is dit echt het paradijs.

Wat is me dit keer opgevallen in het zuiden van Thailand?

Vrouwen met en zonder hoofddoek doen zaken, werken overal in alle soorten functies. Van security op de luchthaven tot winkels en eetstalletjes. Alles verloopt in een gemoedelijke sfeer en er is geen echte wrijving merkbaar tussen de bevolkingsgroepen. Als ik vroeg aan de familie van Ton en mijn “Google translate chat militair” New, wat is jullie houding tegenover Islam? Prompt kwam het antwoord in koor: “Islam is good, Bad people are bad, whatever they believe”. Dat antwoord, in een regio waar vorige week nog 70 Buddhistische militairen de keel zijn overgesneden door moslimrebellen, kan tellen...

Ze hebben prachtige stranden en verlaten paradijzen. Maar hier staan geen luxe hotels, is het leven goedkoop en praat bijna niemand Engels. Zonder kennis van de Thaise taal (of een Thai in je gezelschap) kun je hier bijna niets doen.

Het is er eigenlijk best veilig, maar je hebt een andere indruk door de mediaberichtgeving en de vele militaire checkpoints. Natuurlijk is het een regio met problemen, er is een uur nadat we weg waren van het strand in het naburige plaatsje een schietpartij geweest waarbij een driejarig kind licht gewond raakte. En dan schrik je eerst even tot het doordringt: 

1. dit jaar Gent al 3 of 4 schietpartijen gehad heeft, en ik woon daar. 

2. het voorval was wel 5 km verwijderd van de plaatsen waar we geweest zijn. 

3. De 3 provincies hier zijn bijna 80% van België, en er in België ook wel een paar keer per maand een schietpartij of incident met doden. 

4. Waar is de luchthaven ontploft? So chill …

Dan zitten we nu in de HS-TXB van Thai Smile terug op weg naar Bangkok. Let's rock the big city :-)

Donderdag to the Beach

Vandaag zijn we lekker naar het strand geweest. Niet zo maar een strand... Ons privé strand! In een nationaal park Ao Manao hier in de buurt van Narathiwat. Hier wil ik wel wonen...

Eerst om 10u van hier naar Sungai Padi, de familie oppikken en eten en drinken inladen en dan met 2 pickup trucks volgeladen naar Ao Manao. Tegen 12u30 waren we daar en gezellig picknicken op het strand. Lange wandeling gemaakt langs het strand en dan …

naar een ander strand aan de onderste kant van Thailand, vlakbij de grens met Maleisië Koh Yaow (Lang eiland). https://goo.gl/maps/A927DW91tkq

Rood als een kreeft, ondanks zonnefactor 50, waren we tegen 19u thuis. Gelukkig was het restaurant nog open en na een klein hapje zin we moe maar tevreden het bed in gedoken. Midden van de nacht was het toilet weer verstopt... Ah ja …

En nu blijkt Leonard Cohen deze nacht te zijn overleden. Dat is pas erg... 

3 dagen in The Deep South

Dinsdag zijn we hier dan weer aangekomen in Songai Golok en Songai Padi, bij de familie van Ton. Ze zijn ons komen afhalen op de luchthaven van Narathiwat. Een uurtje later, rond 13:30) stonden we in Songai Golok om afspraken te maken voor de komende 2 dagen en de familie snel even te groeten. De grootmoeder was er ook nog (96 jaar!!) en iedereen happy om ons te zien.

Weer een reden voor een feestje kon je in hun ogen lezen... En dan zijn wij naar Songai Golok getrokken in onze bungalow op het golfterrein. De rest van de dag lui doorgebracht, massage besteld en toen de massage klaar was om 20u30, bleek de keuken gesloten... Goed voor mijn dieet. :-) De toiletpot echter had ook zijn kuren en was opeens verstopt. You know... Those are the days.

Woensdag was dan een feestje voorzien met de hele familie en vrienden. Ze zouden ons om 12u komen afhalen. Maar er was geen ontbijt in ons pension, dus besloten we om 8u45 in het Genting Hotel (waar Ton +20 jaar geleden had gewerkt) te gaan ontbijten. Wat op de markt rondgelopen en dan via mij als walking wifi station contact gemaakt met de familie dat ze ons in de stad moesten oppikken. Ze waren daar toch om boodschappen te doen. Er was weer van alles te veel en lekker en tussendoor dronken we een pintje, palmwijn en een deel van de heren een Thaise Whiskey. Ze zouden eigenlijk nog gaan werken in de namiddag, maar dat is er niet meer van gekomen. LOL.

 Heb weer een uur zitten chatten met "New", de militair via de iPad. Geweldig!

Tussen het eten door zag ik op internet dat de VS zich “getrumpeerd” had bij de verkiezingen en dat was nu echt iets wat je niet nuchter kunt verwerken. Tegen de avond hebben de dames ons dan terug gebracht naar Sungai Golok en hebben we de avond gestart met een hapje in het restaurant, kwestie van niet twee avonden na elkaar zonder eten naar bed te moeten.

Weg geraken uit Bangkok

Vandaag staat er weer wipje naar Narathiwat op het programma. De afgelopen 2 dagen in Bangkok waren eigenlijk lui en druk. We zijn in Phuket veel te laat gaan slapen en zijn bijna op Belgische tijd gebleven en twee keer zijn onze nachten ondertussen onderbroken door een vroeg opstaan. Gelukkig hebben we in Songai Golok niets te doen, dus daar gaan we wel tot rust komen.

De dag begon verschrikkelijk goed georganiseerd en liep al kort na de start uit op chaos. We hadden de taxi besteld voor 8u, vlucht was om 10u25 en de rit duurt maximaal 60 minuten. Om 8u belde de taxi dat hij vast zat in de file. Tussen 8u15 en 8u40 belden we heen en weer en kwam er geen taxi. Check-in sloot om 9u25 en het was hectisch druk rond Bangkok. Om 8u42 stond er dan een minibus voor de deur van de neef van onze chauffeur. In varende vlieg zijn we vertrokken en om 9u stonden we nog steeds stil in de file. Heel netjes om 9u18 heeft hij ons afgeleverd op de DMK luchthaven en we waren overal op tijd. Vlucht op tijd vertrekken en nu hangen we hier op weg naar the deep south. De efficiëntie van DMK-airport heeft ons weer eens verbaasd.

De service op de luchthaven van check-in tot security, zelfs tot boarding was vlotter, professioneler en efficiënter dan op de meeste Europese luchthavens. Vb. Na het droppen van de bags wordt je gevraagd even in de buurt te blijven omdat je bagage wordt gescand achter de schermen. Op grote TV schermen zie je koffer voorbij komen en zie je als hij door gaat of als hij eruit gepikt wordt omdat ze iets gezien hebben op de camera. Als dat zo is wordt je naam automatisch afgeroepen. Gaat je valies door, dan zie je hem in het zwarte gat verdwijnen.

Ik begrijp dit land al lang niet meer het heeft geen 2, maar 10 snelheden en op een aantal vlakken kun je hier zien hoe onze maatschappij gaat /kan gaan evolueren.

Kan ik iets zeggen over deze vlucht 3130 met Thai Air Asia? Neen. Vriendelijk, vlot en zoals het hoort. Proper en nieuw vliegtuig A322 (2010), Heb een plaatsje aan het raam, het vliegtuig zit goed vol in ECO, Business vooraan is ¾ leeg... Voor €65 brengen ze ons twee en één valies veilig naar Narathiwat.

Een taxi van Bangkok naar de luchthaven kost €16-22 per rit. 1000km vliegen is bijna goedkoper, maar je moet eerst op de luchthaven geraken natuurlijk. Daar wordt ook aan gewerkt. Ik zag onderweg dat de sporen voor de airport link met Don Muang Airport ook bijna af zijn. Ik vermoed dat deze sporen ook de High Speed link met Chiang Mai zullen vormen. Momenteel is het netwerk van de treinen in Thailand hopeloos verouderd. Maar dat zou op (relatief) korte termijn wel eens kunnen veranderen. Vooral op de lucratieve route BKK-CNX. In de geest van de pas overleden koning: Dit land moet verder de weg van de modernisering inslaan. Hij had al het voorbeeld gegeven als vorst, uitvinder en als denker, nu moeten zijn opvolgers in zijn geest verder.

Weinig mensen weten dat Koning Bhumibol verschillende nuttige patenten op zijn naam heeft staan, die zonder royalties (pun intended) mogen worden gebruikt. Eén ervan is vb. om zuurstof in te brengen in stilstaand water met een soort rad. Een andere uitvinding van hem is het maken van regen door met straalvliegtuigen iets in de lucht te sproeien. Zo hebben ze in Thailand menig oogst van de droogte gered.

Ik heb er geen idee van hoeveel koningen componist, jazz-muzikant zijn, nuttige uitvindingen doen als ingenieur en ook nog eens hun land samenhouden. Maar de combinatie van die eigenschappen maakte van de Thaise Koning een wondervorst. Je kunt kritisch zijn over andere domeinen van zijn beleid, maar hij heeft zich in ieder geval zeer nuttig gemaakt voor de Thais en voor de wetenschap.

Bangkok the city that is never the same...

7 november – We zijn net terug van een heerlijke dag in Bangkok. Deze morgen was het zo hard aan het regenen en zijn we op zoek gegaan naar iets om te eten. Dan maar vlak naast het hotel in de kantine / food court van de Bangkok Bank gaan lunchen, voor het astronomische bedrag van 125 Baht met 2 (€ 3,20). Het was dan gestopt met regenen en met de propvolle skytrain trokken we naar Terminal 21, één van de nieuwste shopping malls van Bangkok Het concept is als een luchthaventerminal met als thema op elke verdieping een andere wereldstad. Je gaat er van de kelder (Caribisch) via Rome, Parijs, London, Tokyo, Istanbul naar San Franciso. Elke verdieping heeft een bepaald soort winkels: London is voor herenmode, Istanbul voor accessoires, Parijs is dameskleding en de twee bovenste San Francisco verdiepingen en de kelder zitten vol food. Food market, food court en speciale restaurants. Wat is er zo bijzonder aan deze mall, behalve het idee? De prijzen zijn laag, het barst er van de local designer goods (Created and Made in Thailand) en dat zie je aan het volk dat er rond loopt. Ik had meer toeristen verwacht, maar het loopt er dik van de Thais. We moesten vandaag onze koffers maken en ons organiseren voor de tocht naar Narathiwat, regelen met het hotel om de bagage daar achter te laten en hoe onze laundry te laten doen. In de late namiddag dan weer naar het hotel in een propvolle skytrain. Verkeer is nu al onhoudbaar, gelukkig dat ze de skytrain hebben!

's Avonds zijn we dan nog eens terug gegaan om te eten, want het is echt een heerlijke hoorn des overvloeds, en we spendeerden ruim 200 Baht (€ 5,20) voor ons avondmaal met 2. De 2 pintjes nadien in Telephone waren 220 Baht... Moe maar tevreden gingen we slapen

Tempo Volat

De Pixel toren, onze buur...

We zitten ondertussen in Bangkok en ik heb nog geen tijd gehad om hier verder te schrijven. Morgen gaan we naar het Zuiden van Thailand en dan heb ik een reisdag waar ik zal proberen de situatie bij te benen in woord en beeld. Alles super en deze middag een fantastisch mooi winkeltje gevonden met leuke mini-éclairs. Om dan toch maar een paar beeldjes van deze vakantie te delen... Bangkok blijf alleen al voor de architectuur een ongelofelijk boeiende stad!

Heerlijke mini-éclairs

4 dagen Phuket

Oooh er zijn alweer vier dagen in Phuket om. We beginnen aan dag 5 en hebben eigenlijk nog niets gedaan. We lopen wat heen en weer nemen massage, gaan iets eten, duiken binnen in Jungceylon en komen terug naar de hotelkamer. En als het donker is gaan we een pintje drinken, een paar shows zien en als alles sluit naar huis.
Ik heb ondertussen wel mijn bril voor autorijden hier besteld, zaterdag mag ik die afhalen en dan zien we wel weer.
Gisteren een incidentje gehad. Ton heeft kennis gemaakt met de trottoirs in Thailand. Toen mijn moeder naar Thailand wou, vroeg ze of er iets voor haar gevaarlijk zou zijn in Thailand. Ik heb toeg gezegd: "jazeker, de trottoirs". Na een korte duikvlucht en een halve koprol was Ton twee schaafwonden rijker. Gelukkig heb ik alles bij en is er een apotheek om de hoek om opsite te gaan halen. problem solved. Gelukkig niets ernstigs.
Vandaan trekken we eropuit met Mai... En morgen probeer ik hier ook wat foto's toe te voegen van de voorbije dagen.