Food market

Oh wat een drukke dag was dat gisteren. Naar het strand in Jomtien, de hele dag aan het strand doorgebracht. Dan een bezoekje gaan brengen aan één van de shopping centers die toen Ton hier nog woonde hét van hét was.. Nu is het er nog wel maar niet meer zo flashy :-) en op de terugweg naar het hotel een heerlijke markt gevonden. Op second road bijna aan North Pattaya Rd. Ongeveer tegenover Tiffany's show. Daar zijn we dan 's avonds gaan eten. Eerst een cocktail aan een straatbarretje. De mojito was lekker voor zijn € 1,85. Lekkere ribbetjes (normaal moet ik daar niet veel van hebben, maar die waren echt super), Een grote schotel met 12 stuks van een soort gamba's, 2 Singha en voor Ton een hapje inktvis. Het hele culinaire orgasme was binnen voor een slordige 14 Euro. Meer moet dat niet zijn,

was echt de moeite, we gaan daar vandaag waarschijnlijk terug eten.

Elke dag een beetje vakantie

Hhmmm ondertussen zijn we al ruim over de helft van de vakantie en ik ga jullie niet vervelen met mijn verhaal van weer naar het strand, weer gaan eten en weer een Singha gaan drinken. Maar ik heb gisteren eindelijk The hitchhikers guide to the galaxy volledig uit en heb er ontzettend van genoten. Nu gaan we proberen nog het boek van Daniel Kahneman uit te lezen waar ik vorig jaar mee ben gestopt. Geen tijd om veel te schrijven voor de blog, want we moeten nu dringend naar het strand voor de rest van de dag.

Wat een stress zo vroeg op de ochtend :-)

Een nieuwe identiteitskaart in Thailand

Ton moest een nieuwe identiteitskaart hebben (was een jaar of 10 geleden vervallen) en wou dat hier in Pattaya regelen. Op maandagmorgen met goeie moed en een goeie vriend vertrokken naar Pattaya City Hall om 9 uur. Om 11u was hij terug in het hotel met de mededeling dat de computer plat lag en hij bijna aan beurt was. In de namiddag mocht hij dan terug gaan proberen. We zijn rond 14u tot daar gelopen (een 5 minuten stappen van het hotel) en onmiddellijk viel me op dat dat spel daar vrij degelijk georganiseerd was. Je trekt een nummertje en dat nummer volg je door alle stappen van het proces. Je gaat je eerst aanmelden, je ontvangt een kopie van al je vorige identiteitskaarten op papier en de registratie van de je aanvraag. Dan wacht je tot je aan de beurt bent voor foto en vingerafdrukken, je foto wordt gemaakt, vingerafdrukken digitaal ingescand en dan ga je weer wachten tot je (in het geval van 10 jaar geen Thaise Id gehad) bij de toezichter moet gaan uitleggen waarom en dan tegen 15u stonden we buiten met Ton zijn nieuwe blinkende identiteitskaart voor 10 Baht. Ik heb zelf een nieuwe aangevraagd vier weken geleden in België, maar dat was een ander verhaal. Bij ons duurt de procedure 1 week tot 10 dagen. Juist ja, in ontwikkelingslanden kan administratie wat langer duren.

Trouwens gisteren op het strand is Ton zijn portefeuille aan het bekijken en geeft me opeens een identiteitskaart. Ik was na een avondje Gentse feesten mijn kaart kwijt geraakt en dus een nieuwe ID moeten aanvragen. Nu, een dikke anderhalve maand later duikt de kaart dus op. Ik had hem gewoon in de verkeerde portefeuille gestoken.

Prices will rise.

Vandaag lees ik in de zondagkrant hier aan de receptie dat de regering begrotingsmaatregelen genomen heeft hier in Thailand. Er komt de komende 12 maanden stapsgewijs een verhoging van ca 20% op LPG en op de energieprijzen. Dat zal het voor de taxibedrijven weer een stuk moeilijker maken om rond te komen. De Bahtbussen of Songthèws hier, rijden nog steeds aan 10 Baht per traject rond. Er zijn duizenden Thais die hiermee hun brood verdienen in Pattaya, en ze ijn de hoofdoorzaak van de verkeeropstoppingen. Maar noem mij een beter alternatief en ik kan het niet vinden. Er is elke minuut een transportmiddel 24u/24 dat je naar alle uithoeken van de stad brengt in geen tijd voor geen geld (10THB). Je stapt uit waar je wilt, je stapt op waar je wilt. Maar ik vrees dat er toch een paar de boeken gaan mogen sluiten met de 20% verhoging van de LPG. Ofwel gaan ze de prijs moeten duurder maken, wat voor de toeristen geen probleem is (20 baht is nog steeds geen 50ct) maar voor de lokale bevolking wordt dit dan wel een flinke hap uit het dagbudget. 5 ritjes is bijna 1/3 van het dagloon.

Zaterdag on the beach

Wel eerst even de vrijdag afmaken... We zijn hier tegen de avond geland. De massage in mijn vast salon in Bangkok was duidelijk een slechte masseuse, want in de taxi begon mijn rug pijn te doen. Maar goed we gaan het wel overleven :-)

Dus nadat we onze intrek hadden genomen in Pattaya was Ton al opgevallen onderweg dat er VEEL veranderd was in de regio de afgelopen 14 jaar. We zijn een duur seafood hapje gaan eten in Walking street, en dan een uurtje door de straatjes gaan slenteren in wat voor hem vage herinneringen zijn, want 90% van de uitgaansbuurt is compleet veranderd. Beetje zoals iemand die in de jaren 80 in Oostende uitging nu terugkeert naar de Langestraat. Ik ben om 22u30 doodmoe huiswaarts gekeerd, maar ton had nog afgesproken met een paar vriendinnen en vrienden van vroeger. En uurtje had hij gezegd en inderdaad tegen 5u was hij thuis... Ah hoe zou je zelf zijn na zoveel jaar. Vandaag zat hij er een beetje door LOL...

Dus de zaterdag werd gekenmerkt door lekker uitslapen en dan naar het strand in Jomtien. Bij een vriendelijke familie hebben de zonen direct stoelen schoongemaakt, wij hebben gekozen waar we wilden liggen. Onmiddellijk werden er 4 parasols gezet, zodat we niet in de hitte moesten liggen en een drankje was ook in een paar seconden geregeld. Heerlijk zo aan het strand met full service. Toen een madam langs kwam voor pedicure en manicure hebben we beiden “ja” gezegd. Was een duur grapje, 9€ per persoon voor volledige madicure... De nagels staan weer gescherpt.

Na het strand hebben we een wandeling gemaakt van zeker 5-6km. Van Jomtien tot in het centrum van Pattaya. Onderweg zijn we langs de huizen gewandeld waar Ton nog gewoond heeft, en hebben we twee vrienden bezocht die er nu een zaakje hebben. Na die zeeeer lange plakkerige wandeling zijn we dan maar terug in het hotel beland voor een douche en terug de baan op...

Gegeten in een shopping mall boven met zicht op Koh Larn, drankje gaan doen in een Thaise live music bar in Walking Street en dan nog een show gaan meepikken. We konden toch niet gaan slapen net nu de vriend van Ton aangekomen was in de stad... Dus nog een paar uurtjes Disco NAB met Whisky & mixers (we hebben de fles gelukkig mogen laten bewaren voor een volgend bezoek) en dan zijn we veilig en wel thuis geraakt ergens tegen 5u30. In de disco was het toen nog vollen bak.

foto's toegevoegd aan de post van eergisteren

Net even de foto's toegevoegd aan de blogpost... Ook van de spinkhanen

Hot Hot Hot

Pfff. Hot. We zijn onderweg in de taxi naar Pattaya. Ik heb dezelfde vriendelijke man gebeld die mij vorig jaar met de twee madammen naar Pattaya heeft gebracht. Dus nu heb ik weer even tijd om de schrijfsels bij te benen.

Zo. Na een perfecte veel te vroege vlucht, volgde een veel te trage ochtend, want het was amper 6u als we al in he hotelletje Baan Silom Soi 3 stonden. De kamer was nog niet beschikbaar en de nachtwaker aan de receptie glimlachte wijzend op het bordje check in 14:00. Dan zijn we maar wat gaan rondwandelen in de buurt, en het was al druk. Veel eetkraampjes waren hun waren al aan het uitstallen en er was al wat beweging van werknemers op weg naar kantoor. We zijn dan bij Bug and Bee op Silom een hondbijtje gaan pakken. Daar was airco.

Dan heel traag naar de andere kant van de stad met de skytrain om de vertalingsprocedure aan te vragen in het kantoortje waar de ambassade ons naartoe had gestuurd. We waren daar ook veel te snel en gelukkig werd de dame 20 keer onderbroken voor telefoons en vragen van de collega's anders waren we nog vroeger buiten geweest. Om een lang verhaal kort te maken, wa gepland was te doen op 2 dagen Bangkok, was op de aankomstdag om 9u voltrokken. We zin dan maar een paar uur in shopping malls gaan rondhangen, nog iets gaan eten en drinken en tenslotte tegen 12u30 waren we terug aan het hotel in de hoop dat de kamer er al zou zijn. Hoera... Direct in de douche gesprongen en dan ons bed in voor een middagdutje.

Ik heb het al aan iedereen afgeraden om een vakantie in Thailand in de Big Bang Kok te beginnen, en in heb het nu eens zelf ondervonden. Het is als een muur die op je lijf te pletter stort. Het is druk, warm, vochtig, het stinkt en lawaaierig tot en met. Gelukkig ken ik de stad ondertussen vrij goed, maar als het niet echt nodig is, zou ik dit nooit meer doen. Die namiddag zijn we dan nog wat gaan rondlopen in de buurt, Ton is op zoek naar de beste Noodle soep. Wel hier staat in onze straat alleen al minstens 15 stalletjes met de noodle soep. 's Avonds dan iets gaan drinken, om de jet lag de baas te blijven en afgesproken met Tom. Veel te lang blijven plakken, heerlijk bijgekletst, kleine show bekeken in DJ station en gelukkig rond 1u30 moe maar tevreden op de kamer geland.

Dag 2 begon met een rustig uitslapen. Tegen de middag zijn we uit ons bed gerold om dan maar meteen Ton's lievelingsbezoek (NOT!) af te leggen aan het Bangkok Art en Cultural center. Ik had gelezen dat het een fijn museum is, en ik ben er no nooit geweest. Wel ik ben vrij zwaar onder de indruk van het museum. Jammer dat alleen de tijdelijke tentoonstelling open was en de rest terug in opbouw was. Maar heb er zeer boeiende moderne installaties gezien. Ook Ton heeft zich geamuseerd. Van daar was het maar een sprong naar MBK waar we een beetje geld hebben uitgegeven aan broeken, schoenen, electronica en ondergoed. Hoera... Goedkoop en fijne zaken in de buurt daar. Ton vond eindelijk de broek die hij al een jaar zoekt en op 10 minuten is dat ingenaaid en klaar voor gebruik. Ongeloveloos.

Tegen de avond dan teruggekeerd met de frigo op stelten na een genotsvol ijsje te hebben genoten bij Swenssens. Ik wou nog eens naar het Eat Me restaurant gaan. La Table de Tee, was niet mogelijk voor de 2 avonden in Krung Tèp, maar bij Eat Me kreeg ik nog een tafel. Ik moet zeggen, fijne speciale fusion keuken in een schitterend kader met vriendelijke bediening. De prijs was zeker ok voor wat we gekregen hebben.: 2 cocktails elk, koffie, 3 enorme st. Jacobsmossels, een stetje tiger prawns, 1 reuzengarnaal op spicy risotto en overheerlijke dikke repen kip met fijne staafjes van groene mango. Heb ondertussen ook de eigenaar, de reservation manager en de manager leren kennen. Fijn team daar. I'll be back..

Daarna op stap geweest voor een drankje, Aangename discussie gehad met een gay moslim, sprinkhanen gegeten. Tja zo bijzonder lekker smaakt dat niet, ik vond dat de naam GRASShopper alles zegt over de smaak. In Telephone gaan ze ons missen deze avond :-)

Are you sure you don't want another glass of wine sir?

Spreuk van de dag: “In the end everything will be OK and if it is not OK, this means it is not the end yet....”

Op 7500 km van huis, ergens 37000 voet boven India hang ik in een spiksplinternieuw vliegtuig van Thai Airways op weg naar Bangkok. Het vliegtuig ruikt zelfs nog naar de verpakking. Nog nooit heb ik in een vliegtuig gezeten met zo weinig vluchturen op de teller, and it feels great. De crew heb ik ook nog bijna nooit zo attent geweten. “Are you sure you don't want another glass of wine sir?” Nu hebben ze even pauze, om dan dadelijk het ontbijt te serveren.

Even over de dag. Om 7u opgestaan, Netjes op tijd de trein gehaald van 9u15 en dus véél te vroeg op de luchthaven waar er dan ook nog eens NERGENS een kat te bespeuren was. Eindresultaat: voucher afgehaald aan de Thomas Cook balie, praatje gemaakt met de collega's, Check-in gedaan, koffie gedronken met een croissant kaasnheps, door security, naar de gate en toe bleven er nog bijna 3u wachten over... Ah ja dan maar door de winkels geslenterd, een pintje gedronken (jawaddedadde: 8€ voor 2 pintjes) en dan rustig aan boord van een 40% bezet vliegtuig. 

Nu weer (na 8u in den bak) heb ik weer die haat-liefde verhouding met lange vluchten. Eigenlijk best wel confronterend om zo opgesloten te zitten met jezelf voor de hele tijd. IK begin dan te schrijven. Ton heeft het moeilijker. Hij heeft al een paar keer de kramp gekregen in zijn benen en (het is erg warm) al een paar keer naar adem gesnakt als we even een verkeersdrempel over moesten in de lucht. :-p

Twee films heb ik al achter de kiezen, misschien een half uurtje geslapen en over een kleine 4u is een nieuwe dag begonnen... Ik start mijn tour dit keer voor het eerst met 3 dagen Big Bang(kok). Ik kijk ontzettend uit naar dit bezoek aan de stad. Ik wil een paar andere dingen doen, zoals het arts museum, wat zowel moderne als historische kunstwerken van Thailand bevat.

De eerste film was de laatste van Ice Age en als tweede film: “The beste exotic Marigold Hotel.” Die laatste was een schitterende film. Brits natuurlijk. Tijdens de film wat water in Ton zijn schoenen gegoten om de sfeer erin te houden straks bij de landing als hij zijn poot in de schoen steekt. :-)

En even tijdens een plaspauze en vastgesteld dat ze hier aan boord zelfs een gehandicaptentoilet hebben. Toch nog proberen de derde film mee te pikken nu “The good Shepard”.Die heb ik niet meer helemaal kunnen uikijken, maar dat doe ik op de terugweg wel.

Alvast even vooruitblikken op de post van morgen: De hele dag waren we in "praecox" toestand. We waren te vroeg geland, in 3 minuten door immigration, op 5 minuten hadden we onze koffers en toen het nog geen goed en wel 6u10 was stonden we al in het hotel, met een kamer die beschikbaar is vanaf 14u... Eerst 2 uur gevuld met als een zombie rondlopen en dan ....

Koffers hadden nog geen zin

Ondertussen zijn we goed en wel terug in den Belgique, maar toen we geland waren op Zaventem bleken onze koffers niet uit het toestel te zijn gekomen... Of hebben ze er misschien nooit in gezeten? In ieder geval zijn ze dan vrijdagavond geleverd. Hoera. Eind goed, al goed. Het kon niet allemaal goed gaan, want voor de rest was de reis eigenlijk vlekkeloos verlopen. En dan is 1 dag vertraging van de bagage op de terugreis het kleins mogelijke euvel.

Op naar nieuwe avonturen.... In juni ga ik weer eens naar "huis", 20 jaar later...

Terugreis aangevat

Ik zit hier op 36000 voet en zonder dat er muziek is hoor ik in het monotone geruis van de airco een prachtig nummer van The Scabs: “Half way home”. We hangen in de lucht tussen New York en Brussel in de A330 van Brussels Airlines na een schitterende vakantie in de USA. Zoals altijd na een vakantie wou ik weer niet vertrekken. Ik ben smoorverliefd op de stad San Francisco. Maar het dagje wat we nu achter de rug hebben... Laat me even vertellen.

 Gisteren terug naar ons Tapas restaurantje Picaro geweest op 16^th street voor een uitgebreide tapasmaaltijd. Tegen 21u terug naar het appartement voor een slaapje met de wekker op 3u30. 4u45 stond een vriendelijke chauffeur voor de deur die ons op een goed kwartier naar de luchthaven heeft gebracht. Check-in verliep snel, doordat we het werk al online hadden gedaan, maar de boarding cards kwamen enkel uit het machien voor de eerste vlucht. In New York zouden we dan moeten opnieuw inchecken. De baggage gaat automatisch door naar Brussel verzekerde de 200 kilo man aan de check in automaat. We geloofden hem. Door de security ging vlot op het ochtendlijke uur en na het uitrekken van diverse kledingstukken en een bodyscan -daar gaat je pricacy- zaten we een kwartier later al te hondbijten.

Boarding en vlucht verliepen vlekkeloos met schitterende vergezichten in het landschap tussen SFO en JFK. De service van United was behoorlijk, met naar moderne Amerikanse normen, veel aandacht voor comfort van de passagiers. Het IFE systeem was van de beste tot nu toe getest op al mijn reizen en ik heb absoluut NIET genoten van de Inpossible film omver de tsunami in Phuket. Misschien had de regisseur “bedoelingen” met zijn film, maar van het eerste beeld (een shot vanuit de lucht van de hemel met land in de verte wordt opeens verstoord door een vliegtuig dat spookachtig als in de stil van Airplane van achteren in beeld komt. De rest van de film is onafgewerkt en ongeloofwaardig. Jammer, ik had er meer van verwacht en heb me 1u40 geërgerd in de hoop van beterschap. Inderdaad, ongeveer 5 minuten film is goed, de rest zou opnieuw moeten gemonteerd en gedraaid worden. Ik heb het na 20 emo snuffel- of jammer- shots in een film wel gehad. Bij de landing kregen we nog een mooi zicht op Manhattan en dan begon de 'fun'. Ik had de dames al gewaarschuwd van in de taxi, “Run Forest, Run”. And so was it. In New JFK moesten we van Terminal 7 naar Terminal 1 met het treintje. Naar de check-in, boarding passes afhalen (gelukkig zaten we dit keer wél samen). Bedankt Brussels Airlines. Dan opnieuw dor security, met een heerlijk half uur lange wachtrij en weer een bodyscan.. Ik heb me nog nooit zo veilig gevoeld :-)
Alleen hadden we de pech dat de crew aan onze rij treuzelde, aan het kletsen was en eigenlijk grof was. De andere wachtrij verwerkte in dat half uur minstens 3 tot 4 keer zoveel passagiers. En we zaten al op een zeer strak schema. Na de securiy was het gelukkig niet ver meer lopen naar de gate en exact 1u35 minuten na het uitstappen uit ons United toestel, waren we aan bood van de A330 van Brussels. Zeer vriendelijke, good looking crew :-), top inflight entertainment systeem en zetels met een ongemakkelijke kopsteun. Ik heb genoten van de Gin tonic, de leuke Franse film “Comme un Chef” en van het stoofvlees met puree.

Dinsdag Cable Car Dag

Op deze mooie dinsdag hebben we de dag gestart met brunch in Tartine en een ritje op de Cable Cars van Powell/Market tot aan het Cable Car museum. In dat museum zijn de motoren en de logistiek gevestigd van de 4 Cabe Car lijnen van SF.

Het is een indrukwekkende mix van museum, atelier, en motorzaal. Absoluut een bezoekje waard en gratis bovendien. Daarna zijn we nog Lombard Street afgedaald (na een kort incident waar we een half uur “gesplitst” door de stad reisden) en teruggekeerd naar Union Square. Ik ben eerst naar A&F gaan shoppen en voor mij was het daarna tijd om geknipt te worden. Al de hele vakantie was ik aan het uitkijken naar een moment om naar de kapper te gaan, maar was tot nu toe, door het drukke programma, niet gelukt. Ik trok naar Castro (in de gay buurt vind je vast en zeker een goeie kapper, niet waar meneer Spaghetti?) en liet me knippen bij Daisy een door neus, oren en wie-weet-waar-nog gepierste uiterst vriendelijke madam. Rustig ontspannen 40 minuten verwennerij van hoofdmassage en knippen en dan nog even een paar souvenir Tshirts gaan kopen in de “Equal Rights” shop. Bleek dat de Castro street op minder dan 10 minuten stappen va het appartement lag. En ik heb het net op tijd gehaald terug naar Union Square...

Maandag Brugdag

Maandag was een drukke dag. In de voormiddag zijn we naar Presidio getrokken voor een tour van het park en een wandeling over de Golden Gate brug. Absoluut ook weer een must do when in SF. Er was bijna geen mist en de zon scheen met volle kracht. 

In de late namiddag zijn we dan gaan joyriden op de cable car en zijn we Stefaan nog eens pier 39 gaan tonen.

Die avond zijn we dan gaan bevriezen in West of Pecos, een Texaans restaurant, ook direct om de hoek. Eerst stond de deur open en we konden niet kiezen tussen binnen of buiten eten, maar tegen dat het eten er was was de deur dicht en waren we terug warm. De steak was echt mega heerlijk, de bediening goed en onze eerste (en tweede) Anchor Steam heeft heel lekker gesmaakt.

Zondag Wijndag

Vroeg in de ochtend zo rond 8u50 stopte voor de deur een zwarte limousine met chauffeur voor onze wijnuitstap. We zouden wijnhuizen van Sonoma gaan bezoeken. Wel wel wel ... Dat was een mega hit! We hebben 4 kleine wijnhuizen bezocht, die allemaal behoorlijke lekkere wijnen maken, maar VJF heeft toch ons hart gestolen. Eigenlijk was de bedoeling daar de lunch te gebruiken. IN het weekend hebben ze een hout pizza oven aan staan en maken ze heerlijk Italiaanse specialiteiten. 

We hebben een pizza besteld, maar omdat we nog twijfelden welke wijn we zouden nemen bij de pizza – het is een wijntour, you know- hebben Anne, Stefaan en ikzelf ons opgeofferd om de wijndegustatie te doen. Zoals overal was er 10 te betalen om te proeven en vanaf de eerste tot de 5de wijn was alles recht in de roos. De beste wijnen van de tour. Zo lekker zelfs dat we besloten om er 6 te kopen. Er was 15% korting; plus dan was de tasting ook gratis. Drie vliegen in één klap. Toen de man aan de balie ook nog vroeg, moet ik een fles open maken zodat jullie die kunnen drinken bij de pizza, hadden we er nog een vierde klap bij :-).

Tegen 17 werden we thuis terug afgezet en een beetje tipsy, maar heel erg happy hebben we dan een korte siesta ingelast. Later op de avond trokken we dan naar het Peruviaanse restaurant Limon, waar ik de sappigste en lekkerste kip ooit heb gegeten. What a day!

Zaterdag Kouddag

Zaterdag moesten Stefaan en Jacqueline er weer vroeg uit en zijn de anderen blijven liggen om later op de ochtend te gaan ontbijten bij Tartine. Een bakkerij vlak om de hoek. Wat een heerlijk ontbijt mensen! Eerst naar goeie traditie van San Francisco een half uurtje aanschuiven en dan smullen maar.

Na de middag zijn wij de stad in getrokken naar Union Square en hebben we ons opgesplitst. De anderen zijn ons dan tegen 3u komen vervoegen en toe moesten we nog even het park in. Frozen mountain hebben we het Golden Gate Park genoemd, omdat het echt bitterkoud was geworden daarboven. Beneden op

Union Square was het dik in de 20°, en daar boven amper 6-10° met een koude wind en een dikke mist. That's SF zei ons een vriendelijke madam in de tram terug. Het park was schitterend en de eekhoorns dachten dat we eikels waren om in die kou door het park te trekken, want ze volgden ons overal.

Niet ver van het appartement in 18^th street was een kleine delicatessen shop “Be-Rite”. Als dit een filiaal zouden hebben in Gent ga ik er elke week heen. Ze hebben ALLES van fijne voeding. Goeie koffie, 50 soorten brood, fruit en groenten, vis en vlees, traiteurgerechten en ook een ruim aanbod Amerikaanse en Europese kazen. We hebben 2 flessen wijn gekocht en een 6 tal kazen, zo startte rond 20u onze kaas en wijnavond om terug wat op te warmen...

Onze eerste ochtend in San Francisco

Wat kun je beter doen op de eerste dag in San Francisco, dan een bezoekje brengen aan de gevangenis. Eerst zijn we onze Muni Pass voor 7 dagen gaan halen. Hiermee mag je dan onbeperkt gebruik maken van alle trams (ook cable cars) en bussen in de stad, en dit voor slechts 28$.

Alcatraz spreekt tot de verbeelding, meer eigenlijk had ik geen behoefte om de tourist trap te bezoeken. “How I was wrong!!”. We waren stipt om 10u45 aan de pier 33 voor de overtocht naar Alcatraz, op de boot een mooi zicht op de “Bay” en op de Golden Gate Bridge. Alcatraz is schitterend om te bezoeken en neem vooral de tijd om één van rondleidingen te doen met een Ranger, zodat je op plaatsen komt waar het publiek anders niet mag komen. De flora is boeiend, de cellen en de audio walking tour is aangrijpend. Tegen 15u waren terug op het vasteland en zijn we recht naar Disneyland Main Street USA getrokken: Pier 39 voor een portie crap cakes (sic) en wat andere ongedierte uit de zee aan een veel te hoge prijs, met een rotslechte bediening. De zeeleeuwen stinken en ze liggen daar lawaai te maken, verder ook niet zo bijzonder.

Na de lunch zijn we dan fisherman's warf afgewandeld richting Fort Mason, met een kleine tussenstop om jacqueline en stefaan op de te pikken die met de cable car op weg waren naar daar van hun congres. Eerst wat moeilijk te vinden, maar da opeens dook het terrein onder ons op: Food Truck Event ”Off the Grid”.

Heerlijk paradijs voor foodies. Jammer van de ijzige wind, anders zaten we daar waarschijnlijk tegen middernach nog :-). We hebben er loempia's, broodjes “larb duck” gegeten, wijn gedronken, en genoten van de aanwezige massa. Op de terugreis een schitterende buschauffeur (madam) gehad die echt op een hilarische wijze de bus 30 en zijn passagiers door de stad leidde. Thuis aangekomen heb ik nooit geweten dat mijn hoofd het kopkussen heeft geraakt.