We zijn hier al meer dan 36u en ik heb nog amper iets in de blog geschreven. Let's say sabai sabai. Het komt nog wel. voorlopig eerst even tot rust komen en genieten van het moment. Mama is al een beetje op haar plooi en Jacqueline is ook al op haar gemak. "Zijn die mensen nu echt zo vriendelijk?" Vandaag alvast Phuket weekend Market gedaan en daarna lekker Tiger Prawns gaan eten in Chiang Rai seafood. Ik heb hier ondertussen een reeks fans die om de hoek van het hotel mama proberen te overtuigen om haar zoon te geven aan één van de meisjes daar "to make you nice babies". LOOOL. Dit heeft in de afgelopen 3 wandelingen al telkens voor animo gezorgd. Als ik dan toch geen baby wil met haar, wil ze me dan graag morgen een footmassage geven. Gratis. Maar definitie van voeten zal dan wel iets breder bekeken worden dan gebruikelijk in onze cultuur. Mama heeft hartelijk gelachen met het hele voorval, maar ik moet daar nu dadelijk terug langs hee, als ik nog een pintje wil gaan drinken voor het slapen gaan. In de gids : "how to survive patong beach" staat daar natuurlijk geen woord over. Gelukkig ben ik niet gemakkelijk uit mijn lood te slaan en op de terugweg liggen ze (hopelijk) al lang in bed. Ah wat heb ik deze heerlijke chaos gemist. En mensen die glimlachen al ze je zien, of wild staan te zwaaien als ze je weerzien. Ja... Ik ben weer even thuis. Ben eens benieuwd wat we morgen gaan doen. We go with the flow, where the sea throws us ashore. Dat is voor mij een heerlijke vakantie en ik heb zo een vermoeden dat mijn twee dames daar ook al van genoten ondanks het feit dat ze nog volledig in de eerste fase van hun culture shock zitten. AANRADER: Hotel The Nap Patong beach. Modern en stijlvol hotel met een schitterende service en een hypermodern interieur.
zaterdag 19 mei 2012
vrijdag 18 mei 2012
Eten tot de broek afvalt
Haai, even een dolfijn berichtje uit het verre Thailand. We zijn goed aangekomen aan het andere einde van de wereld na 10000km vliegen en 22u reizen. Nu zijn we kapot en is het tijd voor een lange (hopelijk) rustige nacht . Meer volgt...
dinsdag 15 mei 2012
Valiezen pakken
Vandaag is het dan tijd om het valies klaar te maken. Wat neem ik mee? hmmm Niet te veel. Een fles Champagne om ginder met de vrienden te drinken? Goed idee. :-)
Ah het gevoel is zo goed om weer eens te kunnen reizen. En terug naar mijn vierde thuis, of is het ondertussen toch eerder tweede of derde thuis. Ik eet nu al bijna elke dag rijst, maar ik mis het goedkope eten op straat, het klimaat en de chaos. Misschien mis ik dat laatste het meest van allemaal... Gewoon crazy alles door elkaar, terwijl het wel werkt. Nog een 40 tal uur en we zijn de lucht in. Cannot wait to fly, connot wait to go, cannot wait to smell the air outside @ Phuket Airport. Ik ga nu wel iemand heeeeel speciaal erg missen, maar volgende keer moet ie mee. Stop met internetten Miguel, Time to pack your stuff!
Ah het gevoel is zo goed om weer eens te kunnen reizen. En terug naar mijn vierde thuis, of is het ondertussen toch eerder tweede of derde thuis. Ik eet nu al bijna elke dag rijst, maar ik mis het goedkope eten op straat, het klimaat en de chaos. Misschien mis ik dat laatste het meest van allemaal... Gewoon crazy alles door elkaar, terwijl het wel werkt. Nog een 40 tal uur en we zijn de lucht in. Cannot wait to fly, connot wait to go, cannot wait to smell the air outside @ Phuket Airport. Ik ga nu wel iemand heeeeel speciaal erg missen, maar volgende keer moet ie mee. Stop met internetten Miguel, Time to pack your stuff!
donderdag 10 mei 2012
De draad opnieuw oppikken
Dag reisdagboek. Lang geleden hee :-) Bijna 15 maanden geleden laatste vakantie gehad. Ondertussen veel gebeurd in het leven en nu EINDELIJK weer klaar voor een tochtje. Hou me in de gaten, want het avontuur wordt dit keer same same, but very very diffrent... hahahaha. Thailand get ready for this.
zaterdag 19 februari 2011
No cooking oil anymore in Thailand
We hadden het al gehoord van Tong in Chiang Mai. Er is een probleem de de cooking oil. Er is alleen het dure buitenlandse product wat te koop aangeboden wordt en de prijs daarvan is nagenoeg het dubbele van wat ze normaal betalen voor hun olie. Gisterenavond hoorden we hetzelfde verhaal ook in Pattaya. Nu als de prijs van een dergelijk basisbestanddeel zo sterk stijgt vraag je je af hoe ze de prijzen kunnen houden.
Vorig jaar was de rijst opeens dubbel zo duur geworden. Nu de olie. Ik heb deze middag met Bom en zijn room mate gegeten in Jomtien. 3 Gerechtjes, waaronder een grote kom heerlijk pikante chicken green curry met 4 dr!ankjes voor 4€. Er zat meer kip in mijn chicken curry dan in de gemiddelde kilo vol-au-vent bij ons... Als het om eten gaat dan zit je hier op rozen. De lekkerste dingen kosten 3 keer niets, zoals onze fantastisch leuke avond gisteren. Ik had verwacht dat alles dicht zou zijn en dat ik vroeg in bed zou liggen... hahahaha quod non.
Gisteren dan eerst in de Oh Aharn Thai gaan eten, tafeltje vol met lekkers en natuurlijk ook de lekkerste chicken yellow curry van de hele wereld en dan was de rekening aan het einde weer een bedrag onder de €20 voor echt exotische dingen als langoustines, inktvis in de chili lime en visfilet met jonge gember...
Maar als de basisingrediënten zo volatiel worden qua prijs, dan kunnen de gewone mensen dat niet meer houden.
Vorig jaar was de rijst opeens dubbel zo duur geworden. Nu de olie. Ik heb deze middag met Bom en zijn room mate gegeten in Jomtien. 3 Gerechtjes, waaronder een grote kom heerlijk pikante chicken green curry met 4 dr!ankjes voor 4€. Er zat meer kip in mijn chicken curry dan in de gemiddelde kilo vol-au-vent bij ons... Als het om eten gaat dan zit je hier op rozen. De lekkerste dingen kosten 3 keer niets, zoals onze fantastisch leuke avond gisteren. Ik had verwacht dat alles dicht zou zijn en dat ik vroeg in bed zou liggen... hahahaha quod non.
Gisteren dan eerst in de Oh Aharn Thai gaan eten, tafeltje vol met lekkers en natuurlijk ook de lekkerste chicken yellow curry van de hele wereld en dan was de rekening aan het einde weer een bedrag onder de €20 voor echt exotische dingen als langoustines, inktvis in de chili lime en visfilet met jonge gember...
Maar als de basisingrediënten zo volatiel worden qua prijs, dan kunnen de gewone mensen dat niet meer houden.
Halfweg terug
Dan zit ik weer in Abu Dhabi. Toen ik hier 15 dagen geleden zat wist ik niet waar ik aan begonnen was. Het was te gek voor woorden. Veel nieuwe indrukken opgedaan en vooral met een redelijk klaar hoofd ready for some action! Grijns.
24u zonder Internet verdorie
De internettoegang in het hotel is voor 24u down geweest. Bom heeft zijn camera nog steeds niet mee en ik zit ondertussen aan het begin van mijn laatste dag voor dit avontuur. Nu 13u lokale tijd en vanavond 20u vertrekt mijn 777 naar Abu Dhabi. Ben al ingecheckt, dus tegen 16u30 een taxi nemen en dan is het een kwestie van zitten, eten drinken, wachten en ondergaan :-)
Eigenlijk een beetje zoals gisteren.
Ben opgestaan, gaan wandelen op zoek naar een hondbijt en dat gevonden bij Swenssen's. Dan een zwempje gedaan aan het hotel en een massage genomen en dan was het alweer donker... LOL.
Gisteren was Big Buddha Day. Dus alles waar alcohol geserveerd werd was gesloten. De hele boetiek hier in Pattaya was een dooie bedoening. Hier en daar was wel iets open, maar het was beperkt. Toeristen begrepen er de ballen van. Gelukkig heb ik hier vrienden die de weg weten en zo kwamen we ergens in de buitenwijken van Pattaya in een SUPER MEGA LEUK gezellig barretje terecht. We zijn er om 3u30 vertrokken als de fles 100 Pipers leeg was. Dus we hebben met 3 man plus de madam van de zaak de hele avond whisky gedronken en ik heb de rekening mogen betalen: € 17. ZO wil ik nog wel eens uitgaan. Na het drinkgelag nog even gestopt aan KFC voor kippetje en dan het nest in tot de middag. Stipt om 12 rinkelde dan de telefoon. "YOU TSEK OOT TOODEE MISTEER?". "Yes, I check out around 17:00 and I payed already for late checkout." "OK, MISTEER, TAN YOU"...
Zo wordt een mens natuurlijk graag gewekt.
Maar ja time to say goodbye. Dadelijk nog een hapje en misschien een massage voor ik in de taxi stap en dan horen we elkaar weer via deze blog vanuit Abu Dhabi ergens deze nacht, als alles op tijd en schema loopt.
Eigenlijk een beetje zoals gisteren.
Ben opgestaan, gaan wandelen op zoek naar een hondbijt en dat gevonden bij Swenssen's. Dan een zwempje gedaan aan het hotel en een massage genomen en dan was het alweer donker... LOL.
Gisteren was Big Buddha Day. Dus alles waar alcohol geserveerd werd was gesloten. De hele boetiek hier in Pattaya was een dooie bedoening. Hier en daar was wel iets open, maar het was beperkt. Toeristen begrepen er de ballen van. Gelukkig heb ik hier vrienden die de weg weten en zo kwamen we ergens in de buitenwijken van Pattaya in een SUPER MEGA LEUK gezellig barretje terecht. We zijn er om 3u30 vertrokken als de fles 100 Pipers leeg was. Dus we hebben met 3 man plus de madam van de zaak de hele avond whisky gedronken en ik heb de rekening mogen betalen: € 17. ZO wil ik nog wel eens uitgaan. Na het drinkgelag nog even gestopt aan KFC voor kippetje en dan het nest in tot de middag. Stipt om 12 rinkelde dan de telefoon. "YOU TSEK OOT TOODEE MISTEER?". "Yes, I check out around 17:00 and I payed already for late checkout." "OK, MISTEER, TAN YOU"...Zo wordt een mens natuurlijk graag gewekt.
Maar ja time to say goodbye. Dadelijk nog een hapje en misschien een massage voor ik in de taxi stap en dan horen we elkaar weer via deze blog vanuit Abu Dhabi ergens deze nacht, als alles op tijd en schema loopt.
vrijdag 18 februari 2011
Wat fototjes toegevoegd aan de oudere posts
Ik heb net wat foto's toegevoegd aan de posts van de afgelopen dagen. Er moeten er nog bij geplakt worden, maar Bom moet zijn camera meebrengen daarvoor. Dus ... even geduld nog voor foto's waar ik op sta :-)
Sukhothai
Van de guesthouse naar Old Sukhothai (UNESCO werelderfgoed) is het een 14km. Omdat we maar weinig tijd hadden zijn we in vliegende vaart met een tuktuk daarheen gevlogen.
Sukhothai was prachtig en weer is er iemand in geslaagd me in dit hete weer op een fiets te krijgen. Foto's voeg ik hier de komende dagen toe. De centrale tempelverzameling is op zich al enorm, maar daarrond liggen nog eens tientallen tempels allen op fietsafstand van elkaar.
Het geheel straalt rust uit. De tempels hier zijn van de eerste hoofdstad van Siam (als ik me niet vergis) en zijn ouder dan Ayuttaya waar ik vorig jaar was. De meeste stukken hier zijn zwaar gerestaureerd, maar het resultaat is prachtig! Geniet van de beelden.
Sukhothai was prachtig en weer is er iemand in geslaagd me in dit hete weer op een fiets te krijgen. Foto's voeg ik hier de komende dagen toe. De centrale tempelverzameling is op zich al enorm, maar daarrond liggen nog eens tientallen tempels allen op fietsafstand van elkaar.
Het geheel straalt rust uit. De tempels hier zijn van de eerste hoofdstad van Siam (als ik me niet vergis) en zijn ouder dan Ayuttaya waar ik vorig jaar was. De meeste stukken hier zijn zwaar gerestaureerd, maar het resultaat is prachtig! Geniet van de beelden.
donderdag 17 februari 2011
I vote for Sukhothai, most beautiful airport in the world!
Een schitterende nachtrust gehad, gevolgd door een heerlijke douche. Het personeel van de b&b was supercharmant en heeft on echt goed op de rails gezet om het maximum uit onze halve dag Sukhothai te halen. Dat is zo goed gelukt dat we nog een uur over hadden voor massage. Goeie massage. Busje naar de luchthaven vertrok om 15u30, vlucht was om 17u10.
Mensen onderweg hadden al gezegd dat de luchthaven van Sukhothai een pareltje was. Ik kan alleen maar zeggen “Probably the most beautiful boutique airport in he world”.
Dit is natuurlijk weer een luchthaven in beheer van Bangkok Airways. Dat betekend, een gratis drankje, een gratis hapje en gratis internet voor de gasten.
De "Gate" en de "Shop"...
Heerlijk zo luchthaven in pocketformaat.
De Turboprop ATR-72 HS-PGD was netjes op tijd geland, maar om 17u waren we nog niet aan het boarden. Ik dacht al shit, alle vluchten waren tot nu toe mega stipt, laat dit nu niet fout gaan. Ik heb geen zin in in nog eens 7u bus naar Bangkok. 17u10 reden we de startbaan op 17u15 waren we voetes van de grond voor een wipje van 55 minuten naar Savarnabhumi airport ofte BKK.
Het voordeel van een kleine luchthaven en een klein toestel. Lekkere warme maaltijd aan boord, relaxte crew.
Nu zit in in de Taxi naar Pattaya voor de afsluitende “strandvakantie”. Gelukkig heeft mijn favoriete Mind Resort, in Jomtien weer allotment ingezet bij Booking.com en kan ik weer daar logeren. Eergisteren was er weinig aan betaalbare hotels beschikbaar in Pattaya, dus ik denk dat het er wel druk zal zijn.
Ben gisteren op de bus aan mijn eerste boek begonnen en ben in de helft. “The future of he internet”. Ik zou dit graag als verplichte literatuur zien binnen TC... hahaha Het is boeiend om te kunnen lezen dat de soms gekke kronkels ook door andere vakmensen worden gedragen. De hele research die ik wou doen om mijn gevoel te staven kan vergeten. Iemand heeft het al onderzocht en het klopt. Dat gevoel gewoon als feit uitdragen is natuurlijk makkelijker. Het boek gaat zwaar door op generaliserende open producten (een PC, het internet,...) en specifieke producten (Facebook, iPhone, koelkast). De eerste soort creëert creativiteit, de laatste nekt creativiteit. Onthou mijn opmerking van op de innovatie forum: “misschien spreken we over 3 jaar niet meer van Facebook...”.
Ik merk dat de nevel in mijn hoofd optrekt en dat ik weer relaties en verbanden kan leggen die de afgelopen maanden te vermoeiend waren. Toen ik 3 jaar geleden, na 6 maanden onderbreking terug de draad opnam zie ik “my way or no way” en helaas heb ik dat ergens laten varen. Ik wil dit nu zo houden. En de rat race, daar probeer ik helemaal uit te blijven, dat laat ik aan de beestjes over.
Het was een vermoeiende maar tegelijkertijd ontzettend ontspannende reis van 9 dagen doorheen dit prachtige land. En helaas of gelukkig, moet ik toegeven dat het op dit moment alleen maar weer meer goesting heeft gecreëerd om het prachtige binnenland verder te gaan verkennen.
Nu op naar de rust en het zwembad morgen. Maar eerst eten.. Bom zegt: “kom we gaan BBQ-en”.... Een nieuw avontuur dreigt.
Mensen onderweg hadden al gezegd dat de luchthaven van Sukhothai een pareltje was. Ik kan alleen maar zeggen “Probably the most beautiful boutique airport in he world”. Dit is natuurlijk weer een luchthaven in beheer van Bangkok Airways. Dat betekend, een gratis drankje, een gratis hapje en gratis internet voor de gasten.
De "Gate" en de "Shop"...
Heerlijk zo luchthaven in pocketformaat.
De Turboprop ATR-72 HS-PGD was netjes op tijd geland, maar om 17u waren we nog niet aan het boarden. Ik dacht al shit, alle vluchten waren tot nu toe mega stipt, laat dit nu niet fout gaan. Ik heb geen zin in in nog eens 7u bus naar Bangkok. 17u10 reden we de startbaan op 17u15 waren we voetes van de grond voor een wipje van 55 minuten naar Savarnabhumi airport ofte BKK.
Het voordeel van een kleine luchthaven en een klein toestel. Lekkere warme maaltijd aan boord, relaxte crew.
Nu zit in in de Taxi naar Pattaya voor de afsluitende “strandvakantie”. Gelukkig heeft mijn favoriete Mind Resort, in Jomtien weer allotment ingezet bij Booking.com en kan ik weer daar logeren. Eergisteren was er weinig aan betaalbare hotels beschikbaar in Pattaya, dus ik denk dat het er wel druk zal zijn.
Ben gisteren op de bus aan mijn eerste boek begonnen en ben in de helft. “The future of he internet”. Ik zou dit graag als verplichte literatuur zien binnen TC... hahaha Het is boeiend om te kunnen lezen dat de soms gekke kronkels ook door andere vakmensen worden gedragen. De hele research die ik wou doen om mijn gevoel te staven kan vergeten. Iemand heeft het al onderzocht en het klopt. Dat gevoel gewoon als feit uitdragen is natuurlijk makkelijker. Het boek gaat zwaar door op generaliserende open producten (een PC, het internet,...) en specifieke producten (Facebook, iPhone, koelkast). De eerste soort creëert creativiteit, de laatste nekt creativiteit. Onthou mijn opmerking van op de innovatie forum: “misschien spreken we over 3 jaar niet meer van Facebook...”.
Ik merk dat de nevel in mijn hoofd optrekt en dat ik weer relaties en verbanden kan leggen die de afgelopen maanden te vermoeiend waren. Toen ik 3 jaar geleden, na 6 maanden onderbreking terug de draad opnam zie ik “my way or no way” en helaas heb ik dat ergens laten varen. Ik wil dit nu zo houden. En de rat race, daar probeer ik helemaal uit te blijven, dat laat ik aan de beestjes over.
Het was een vermoeiende maar tegelijkertijd ontzettend ontspannende reis van 9 dagen doorheen dit prachtige land. En helaas of gelukkig, moet ik toegeven dat het op dit moment alleen maar weer meer goesting heeft gecreëerd om het prachtige binnenland verder te gaan verkennen.
Nu op naar de rust en het zwembad morgen. Maar eerst eten.. Bom zegt: “kom we gaan BBQ-en”.... Een nieuw avontuur dreigt.
De weg naar Sukhothai
(De foto's volgen en worden later toegevoegd)De busrit duurde uiteindelijk bijna 6u.Tussen 3 en 4u was voor een personenauto. De airco deed het niet in het gedeelte van de bus waar wij zaten, dus dan maar 7uur zitten garen in eigen nat. We hadden al de bus van 12u op een haar na gemist. Dus nu was de aankomst in Sukhothai na donkeren. De avond konden we inpakken. De landing verliep ontzettend vlot. Direct na het uitstappen een songthèw te pakken gekregen en 10 minuten na aankomst in de bus terminal waren we in de guesthouse. Tr Guesthouse was aangeprezen op verschillende websites dus ik had er goeie hoop in dat het OK ging zijn.
Check-in verliep uiterst vriendelijk en vlot. De kamer bleek dan weer iets minder. Nu ja veel had ik niet verwacht voor 400 Baht voor 2 personen. De airco blies uit volle kracht ietwat frisse lucht, de kamer zat vol muggen en het toilet spoelde niet door. Gelukkig is de ervaren reiziger op die dingen een beetje voorbereid. Ik heb mijn anti-muggen in het stopcontact gestoken, Bom heeft aan de lady of the house gevraagd om naar het toilet te kijken en sowieso heb ik een hekel aan airco's op 18 graden. In het binnenrijden van de stad had Bom gezien dat er een soort festival was en daar wou hij dus naar toe. Tuktuk voor de deur bracht ons in een wip daar naar toe voor 40 Baht en we hebben het buikje rond gegeten voor een paar Baht aan verschillende mooie “herehjes”. Op het podium optredens, waar wij maximum 5 minuten aandacht kunnen op houden als westerling, maar de honderden Thais vol enthousiasme bleven staan kijken.
Dan te voet terug gekeerd rond 22u en op de hoek van het straatje van de guesthouse in een erg leuke bar beland: Chopper. Thaise live muziek, weinig gasten en een heel authentieke sfeer met zicht op de straat waar alles zich voor je ogen afspeelt. De hond met 3 poten die achter de andere honden aanloopt, De andere honden met hun jasje aan (ja 's avonds zakt de temperatuur toch tot een slappe 25* LOL. Net als we wilden vertrekken springt een mager groot beest op mijn schoot. Dan hebben we nog maar 2 grote Singha besteld (foto volgt). Madam wou blijven liggen, maar aangezien we een drukke dag voor de boeg hadden moesten we tegen middernacht gaan slapen.
Check-in verliep uiterst vriendelijk en vlot. De kamer bleek dan weer iets minder. Nu ja veel had ik niet verwacht voor 400 Baht voor 2 personen. De airco blies uit volle kracht ietwat frisse lucht, de kamer zat vol muggen en het toilet spoelde niet door. Gelukkig is de ervaren reiziger op die dingen een beetje voorbereid. Ik heb mijn anti-muggen in het stopcontact gestoken, Bom heeft aan de lady of the house gevraagd om naar het toilet te kijken en sowieso heb ik een hekel aan airco's op 18 graden. In het binnenrijden van de stad had Bom gezien dat er een soort festival was en daar wou hij dus naar toe. Tuktuk voor de deur bracht ons in een wip daar naar toe voor 40 Baht en we hebben het buikje rond gegeten voor een paar Baht aan verschillende mooie “herehjes”. Op het podium optredens, waar wij maximum 5 minuten aandacht kunnen op houden als westerling, maar de honderden Thais vol enthousiasme bleven staan kijken.
Dan te voet terug gekeerd rond 22u en op de hoek van het straatje van de guesthouse in een erg leuke bar beland: Chopper. Thaise live muziek, weinig gasten en een heel authentieke sfeer met zicht op de straat waar alles zich voor je ogen afspeelt. De hond met 3 poten die achter de andere honden aanloopt, De andere honden met hun jasje aan (ja 's avonds zakt de temperatuur toch tot een slappe 25* LOL. Net als we wilden vertrekken springt een mager groot beest op mijn schoot. Dan hebben we nog maar 2 grote Singha besteld (foto volgt). Madam wou blijven liggen, maar aangezien we een drukke dag voor de boeg hadden moesten we tegen middernacht gaan slapen.
dinsdag 15 februari 2011
Val en Tijn en de morning after
Ah Valentijn. Moeder had een doosje mee gegeven alleen openen op 14 februari.. What I did. Alleen was mijn verrassing groot doen ik iets bruin ondefinieerbaars in het doosje vond. Het briefje was lief, maar mama was vergeten dan ik de week voor 14 februari op trektocht zou zijn in 32-35° en chocolade houdt niet zo van die temperatuur... Het is de boodschap die telt natuurlijk. Bedankt mama.
Luie dag vandaag. Eten en drinken en bijna barsten van het volgevreten zijn.... Dat was de boodschap van de dag. Over de middag gaan eten in MK restaurant. Dat is een Chinese keten, waarbij je je groentjes en vlees en vis in een bouillon zelf klaarmaakt en dan opeet. Voor self service vrij duur, maar het is fun natuurlijk.
Na het eten wat gaan wandelen door Chiang Mai en bij Herb Basic mijn inkopen gaan doen. Deze in Chiang Mai gevestigde producent van schoonheids- en wellnessproducten biedt een heel goeie kwaliteit prijsverhouding. En de producten zijn echt goed (zo lang je de Tigerbalm roller niet als deo gebruikt natuurlijk :-)
Na een uurtje shoppen in het kleine winkeltje dan maar een massage genomen en nog een uurtje gaan liggen, want nog steeds volgevreten en moe.
Tegen de avond dan (lees 22u) buiten geraakt en op zoek naar food. Ik dacht aan de Riverside Restaurant, een schitterende plek met live music. Ik herinner me nog als gisteren mijn eerste bezoek daar met Hendrik en Nän. Wat hadden wij een idee van de porties. 10% hebben gegeten, de rest in terug naar de keuken gegaan. Jammer jammer. Ik heb Bom dus maar meteen gewaarschuwd, want hij bestelt graag veel. We hebben het beschaafd gehouden en met 6 schoteltjes en drie grote Singha's waren we volgevreten, tot aan het randje. “No i do not want a tiny little mint chocolate sir!”
De helft van weg naar de B&B te voet afgelegd, nog een afzakkertje gedronken onderweg en dan weer met de tuktuk naar huis. En dan zeggen dat vakantie niet lastig kan zijn.
Vandaag verlaten we Chiang Mai. Ik zeg telkens hetzelfde: “het is steeds te kort hier”. Maar goed je moet het niet alleen zeggen, je moet er ook iets aan doen. Chiang Mai is gewoon een heerlijke rustige plek. Weg van alle hectische toestanden in Bangkok, en toch volledig mee met onze Westerse samenleving. We wachten op het vertrekmoment van de bus (13u30) die ons in een ca 3u naar Sukhothai gaat brengen voor 218 Baht. Nog een half uurtje en we zijn vertrokken. De darmen broebelen een beetje want heb iets stoms gedaan gisteren en eergisteren: tanden gepoetst met leidingwater. Tja, macht der gewoonte.
Luie dag vandaag. Eten en drinken en bijna barsten van het volgevreten zijn.... Dat was de boodschap van de dag. Over de middag gaan eten in MK restaurant. Dat is een Chinese keten, waarbij je je groentjes en vlees en vis in een bouillon zelf klaarmaakt en dan opeet. Voor self service vrij duur, maar het is fun natuurlijk.
Na het eten wat gaan wandelen door Chiang Mai en bij Herb Basic mijn inkopen gaan doen. Deze in Chiang Mai gevestigde producent van schoonheids- en wellnessproducten biedt een heel goeie kwaliteit prijsverhouding. En de producten zijn echt goed (zo lang je de Tigerbalm roller niet als deo gebruikt natuurlijk :-)Na een uurtje shoppen in het kleine winkeltje dan maar een massage genomen en nog een uurtje gaan liggen, want nog steeds volgevreten en moe.
Tegen de avond dan (lees 22u) buiten geraakt en op zoek naar food. Ik dacht aan de Riverside Restaurant, een schitterende plek met live music. Ik herinner me nog als gisteren mijn eerste bezoek daar met Hendrik en Nän. Wat hadden wij een idee van de porties. 10% hebben gegeten, de rest in terug naar de keuken gegaan. Jammer jammer. Ik heb Bom dus maar meteen gewaarschuwd, want hij bestelt graag veel. We hebben het beschaafd gehouden en met 6 schoteltjes en drie grote Singha's waren we volgevreten, tot aan het randje. “No i do not want a tiny little mint chocolate sir!”De helft van weg naar de B&B te voet afgelegd, nog een afzakkertje gedronken onderweg en dan weer met de tuktuk naar huis. En dan zeggen dat vakantie niet lastig kan zijn.
Vandaag verlaten we Chiang Mai. Ik zeg telkens hetzelfde: “het is steeds te kort hier”. Maar goed je moet het niet alleen zeggen, je moet er ook iets aan doen. Chiang Mai is gewoon een heerlijke rustige plek. Weg van alle hectische toestanden in Bangkok, en toch volledig mee met onze Westerse samenleving. We wachten op het vertrekmoment van de bus (13u30) die ons in een ca 3u naar Sukhothai gaat brengen voor 218 Baht. Nog een half uurtje en we zijn vertrokken. De darmen broebelen een beetje want heb iets stoms gedaan gisteren en eergisteren: tanden gepoetst met leidingwater. Tja, macht der gewoonte.
Zondag in Chiang Mai
De dag is goed begonnen. Gisterenavond in een heel moderne, leuke bar een paar cocktails gaan drinken met Tong en Matt. Vandaag 9u hupsakee uit bed en gaan hondbijten. De 3 Sis bed and Breakfast in Chiang Mai was lovend onthaald op Tripadvisor en ook de reservatie was prima en prompt verlopen. De prijs vond ik vrij duur voor Chiang Mai, maar ik wou het toch eens proberen. Leuk onbijt, schitterende locatie en vooral een zeer aangenaam en lief personeel. Nu ik was de ochtend aan het vertellen. Dus na het ontbijt nog wat uitgepakt, opgeruimd, gedoucht... Het was nog 12u tegen dat we het pand verlieten, maar soit. :-)
Bom wou naar de cinema. Dus de eerste cinema in het centrum van Chiang Mai deugde niet, dan maar naar mijn eigen cinema “Major Cineplex” aan de luchthaven. Eerst een hapje, een uurtje massage, een filmpje (de film “The Rite” gezien) en dan terug de stad in, want het is zondagavond...
's Zondags is er in Chiang Mai de Sunday Market. Eén van leukste en grootste markten van Thailand waar zowel locals als toeristen hun inkopen komen doen. Handwerk van de hele streek wordt aan erg aantrekkelijke prijzen aangeboden, zodat je hier altijd met meer vertrekt dan je oorspronkelijk wou kopen... We hebben het volledige traject van de markt gedaan (zo een 8km) doorheen de straten van het centrum van Chiang Mai. Moe en bekaf op de kamer aangekomen tegen 23u als de markt zo langzaam opgeruimd was.
Maar dan haden we nog zin om iets te gaan drinken... en alles was dicht in de buurt... Dan maar wat gaan wandelen en op zo een 2-3km van de bed & breakfast een bar gevonden die een beetje deftig was en nog klanten ontving. Pintje gedronken en dan met de TukTuk naar huis.
maandag 14 februari 2011
Op naar Chiang Mai (12 feb)
Bom was nu voor het eerst in 5 jaar terug bij de familie thuis. Hij is een paar keer naar Namsom geweest, maar nooit meer naar thuis zelf. Papa en Mama werken in Bangkok, de familie boert verder in dit vergeten hoekje. De eerste dag zei hij nog ... “i cannot live anymore like that”, vandaag na 2 dagen bij de familie zei hij ”maybe this is indeed more easy life than the big city”. Tja in de stad sta je er alleen voor, hier zijn ze omringd door familie en wordt door iedereen voor iedereen gezorgd. 
Dat heb ik aan de lijve mogen ondervinden. De familie, jawel met 4 kinderen achterop de pickup truck heeft ons naar Namsom gebracht en afscheid genomen. Ik had nog 500 Baht bij me en heb ze gegeven. Geld voor mijn verblijf wilden ze niet aanvaarden. Maar toen ik zei “For school, for the children” dan werd het in dank afgenomen.
Ze waren nu ook nog bang dat ik heb zou vergeten. Hoe kan ik ooit in mijn leven nog dit vergeten? Het was echt thuiskomen zo ver van huis in een onbekende wereld. Bedankt lieve mensen, het was een onvergetelijke ervaring.
De minibus naar Udon Thani staat klaar. Er komen steeds meer mensen aan. De mensen hebben ook steeds omvangrijkere bagage mee. Ik zie een jongen van 15-16 jaar zitten met 2 grote zakken, een grote emmer verf en een reeks emmers met schildersgerief. Een oude man neemt ook het busje met een grote zak van wel 1m op 1m. Met veel moeite wordt alles op het dak gehesen. Er is geen enkele plaats over en de bus vertrekt ongeveer zoals ik in gedachten had qua vertrektijd. Nu zin we in een volgepropt minibusje terug op weg naar Udon Thani.
De bus toetert net, want we zijn op de top van de berg. Neen, hij toetert niet voor verkeer, maar voor Buddha. Op het dak is een lading aan zakken, tassen, emmers verf en whatever gepakt. Onze rugzakken zitten in de auto binnen. Het feit dat hier overal “niets” is, zet al aan tot bezinning. Nemen we in ons drukke leven nog de noodzakelijke tijd voor wat echt telt?
Sommigen beweren dat niets kan voortkomen uit het “niets”. Wel, hierbij dan het tegenbewijs. Leegte kan wel degelijk iets creëren. Ik voel me echt verrijkt door deze ervaring en ben ontzettend blij dat ik dit heb mogen ervaren. Khop Khun Krab!
En gelukkig heb ik de grote boodschap niet moeten doen, ik begrijp er nog steeds de ballen van hoe zij zichzelf proper krijgen, het moet dan maar een mysterie blijven....
Leuk is ook dat ze ons direct naar de luchthaven brengen. Dat spaart weer en beetje organisatie. De bus gaat eerst neer de halte waar we opgestapt zijn twee dagen geleden, dan naar het station, dan naar een marktje en tenslotte stop hij op de Udon Thani International Airport. Het lijkt een beetje op Oostende-Brugge International Airport, alleen is hier wel leven in de brouwerij. De checkin van onze vlucht is nog niet open en een gebakje met een iced coffee zal de tijd wel doden.
We checken in en de bagage wordt gewoon achter de balie gezet. Small airport, you know. 2 mannen staan aan de checkin naast ons. Ze zijn zwaar onder de tatoes. Het hele gezicht, de volledige geschoren schedel, armen, benen,... zijn getatoeëerd. Met hier daar nog een piercing in het gezicht (en wie weet waar nog) staan ze gewichtig te doen. Ze checken in voor de Air Asia Flight naar Phuket. Ben al blij dat het publiek van onze vlucht hoofdzakelijk uit Thais bestaat.
Het blijkt dan toch niet de Chesna te worden. De vlucht zit goed geboekt en telt 30 passagiers. We vliegen met een nieuwe Saab 340, schitterend geschilderd en met een crew van 4. Onderweg zien we nanoeg niets door de hoogte (20.000 voet) en de laaghangende nevel. Maar het was wel een mooie vlucht.
We komen op Chiang Mai rond 19u en alles gaat vlot. 19u45 stappen we onze b&b binnen. Tijd voor een douche en da de stad in. Hapje gegeten en dan afgesproken met Tong. Rond 2u hebben we de dag afgesloten. Tomorrow lazy day was het plan... Het zou anders uitdraaien. hahaha
Dat heb ik aan de lijve mogen ondervinden. De familie, jawel met 4 kinderen achterop de pickup truck heeft ons naar Namsom gebracht en afscheid genomen. Ik had nog 500 Baht bij me en heb ze gegeven. Geld voor mijn verblijf wilden ze niet aanvaarden. Maar toen ik zei “For school, for the children” dan werd het in dank afgenomen. Ze waren nu ook nog bang dat ik heb zou vergeten. Hoe kan ik ooit in mijn leven nog dit vergeten? Het was echt thuiskomen zo ver van huis in een onbekende wereld. Bedankt lieve mensen, het was een onvergetelijke ervaring.
De minibus naar Udon Thani staat klaar. Er komen steeds meer mensen aan. De mensen hebben ook steeds omvangrijkere bagage mee. Ik zie een jongen van 15-16 jaar zitten met 2 grote zakken, een grote emmer verf en een reeks emmers met schildersgerief. Een oude man neemt ook het busje met een grote zak van wel 1m op 1m. Met veel moeite wordt alles op het dak gehesen. Er is geen enkele plaats over en de bus vertrekt ongeveer zoals ik in gedachten had qua vertrektijd. Nu zin we in een volgepropt minibusje terug op weg naar Udon Thani. De bus toetert net, want we zijn op de top van de berg. Neen, hij toetert niet voor verkeer, maar voor Buddha. Op het dak is een lading aan zakken, tassen, emmers verf en whatever gepakt. Onze rugzakken zitten in de auto binnen. Het feit dat hier overal “niets” is, zet al aan tot bezinning. Nemen we in ons drukke leven nog de noodzakelijke tijd voor wat echt telt?
Sommigen beweren dat niets kan voortkomen uit het “niets”. Wel, hierbij dan het tegenbewijs. Leegte kan wel degelijk iets creëren. Ik voel me echt verrijkt door deze ervaring en ben ontzettend blij dat ik dit heb mogen ervaren. Khop Khun Krab!
En gelukkig heb ik de grote boodschap niet moeten doen, ik begrijp er nog steeds de ballen van hoe zij zichzelf proper krijgen, het moet dan maar een mysterie blijven....
Leuk is ook dat ze ons direct naar de luchthaven brengen. Dat spaart weer en beetje organisatie. De bus gaat eerst neer de halte waar we opgestapt zijn twee dagen geleden, dan naar het station, dan naar een marktje en tenslotte stop hij op de Udon Thani International Airport. Het lijkt een beetje op Oostende-Brugge International Airport, alleen is hier wel leven in de brouwerij. De checkin van onze vlucht is nog niet open en een gebakje met een iced coffee zal de tijd wel doden. We checken in en de bagage wordt gewoon achter de balie gezet. Small airport, you know. 2 mannen staan aan de checkin naast ons. Ze zijn zwaar onder de tatoes. Het hele gezicht, de volledige geschoren schedel, armen, benen,... zijn getatoeëerd. Met hier daar nog een piercing in het gezicht (en wie weet waar nog) staan ze gewichtig te doen. Ze checken in voor de Air Asia Flight naar Phuket. Ben al blij dat het publiek van onze vlucht hoofdzakelijk uit Thais bestaat.
Het blijkt dan toch niet de Chesna te worden. De vlucht zit goed geboekt en telt 30 passagiers. We vliegen met een nieuwe Saab 340, schitterend geschilderd en met een crew van 4. Onderweg zien we nanoeg niets door de hoogte (20.000 voet) en de laaghangende nevel. Maar het was wel een mooie vlucht. We komen op Chiang Mai rond 19u en alles gaat vlot. 19u45 stappen we onze b&b binnen. Tijd voor een douche en da de stad in. Hapje gegeten en dan afgesproken met Tong. Rond 2u hebben we de dag afgesloten. Tomorrow lazy day was het plan... Het zou anders uitdraaien. hahaha
zaterdag 12 februari 2011
Ik heb iets illegaals gedaan...
Dus 11 februari was eerst een lazy morning, terwijl Bom in de “douche” zat en dan heeft hij gekookt. Hier is echt NIETS. En ik begin langzaam iets meer te begrijpen van wat er in dit land aan de hand is.
We zijn een dag verder in het hol van pluto. Gisteren zijn we alle landerijen van de familie gaan bezoeken. Het lijkt wel alsof de helft van de grond rond dit dorp van de familie is. Ruberbomen, maïs, sla, tamarind, mango, papaya, pijpajuin,... ik heb gisteren alles gezien.
Na een hele dag rondcrossen op de brommer kwamen we op een berg waar Bom zag dat 4 van de 6 papaya's rijp waren. Ik kan dus nu zeggen dat ik wel degelijk gewerkt heb in Thailand... Ik heb en papaya geplukt en hem naar de brommer gedragen. Komt dan een witte in dit stuk van de Thailand, en pakt hij ook nog hun werk af. Foei! :-)
Het hele grondstuk wordt bewerkt zonder personeel, ze doen het in familieverband. Ze helpen elkaar tijdens drukke tijden en houden zich met de eigen landerijen bezig in rustigere tijden zoals nu. Ze wachten op het regenseizoen. Er wordt enkel wat geplant en opgeruimd om er tegen eind april te staan als het begint te regenen. Dan is het alle hens aan dek, dan staan de velden blank van het water en is het hier duidelijk een andere leven.
Tegen de avond zijn we dan naar de stad gereden: Namsom. Dat is een kleine 45 minuten met de brommer. Daar zijn we gaan eten aan de waterkant met Bom's vriendin die gisteren ook op de bus zat. We genoten van lekkere vis (riviervis welteverstaan) en wat papaya salad, wat andere gerechten, en een chicken skin&bone curry :-) Hebben daarbij een whisky gedronken en zijn dan in het donker terug naar huis gereden. Gelukkig liggen de wegen er zo slecht bij dat we pas tegen 21u weer in Ban Tali geland zijn. De familie was binnen aan het BBQ-en via een schitterend systeem, een soort emmer met een aluminium bolvormig rooster op. 
Er waren maar zo 15 mensen aanwezig, dus Bom en ik konden er nog bij. De kinderen weer volop ADHD (hier heet dat kind zijn) en dan maar wat TV gekeken en foto's gemaakt. Ondertussen heb ik dan buffet gespeeld voor de muggen hier in huis. Ik heb mijn muggenspul ergens geplaatst en kan het niet terug vinden, en dus ben ik opgefret van die rotbeesten. We zijn tegen 23u30 gaan slapen, veel te laat natuurlijk naar de plattelands norm. De rest van de familie is tegen 22u in bed gedoken. Om 6u30 was de oproep tot opstaan daar weer in muzikale vorm en hervatte het leven in deze uithoek van Thailand.
Ik moet eerlijk zeggen dat deze ervaring hier me diep heeft geraakt.
Ik werd er nederig van. Je wordt geconfronteerd met de belangrijke dingen des levens en met de kleine dingen die het verschil maken.
Eén zaak echter heeft me gisteren heel erg vrolijk gestemd. De mooiste en degelijkste gebouwen die ik gezien heb waren niet villa's van rijken of overheidsgebouwen, maar wel de scholen. We zijn langs een paar scholen gereden en het is duidelijk dat het land begrepen heeft dat daar de klemtoon op moet gelegd worden om deze regio vooruit te helpen. Maar ik kan me amper een jongen of meisje inbeelden van 16 jaar die hier echt wil blijven als hij of zij enige ambitie heeft in het leven... En dus trekken jaarlijks massaal veel jongeren naar Phuket, Bangkok of Pattaya. Want, waar toeristen zijn kun je beter geld verdienen dan op het platteland. Maar welke job in een toeristenregio kun je doen als je maar 3 woorden Engels kent en voor de rest enkel Thai. Iedereen kent het antwoord.
Ik begin een beetje te begrijpen wat ik vroeger niet begreep. Het werk op het platteland is veel harder dan dat in de bar, en dan neem je er de ongemakken maar bij. Iedereen droomt van “more easy life”, niet? En als ze dan al eens terugkomen naar de roots begrijpen ze niet dat ze ooit zo hebben kunnen leven. Maar aan de andere kant hebben ze hier geen echte verantwoordelijkheid want de familie zorgt voor de hele familie. Ze delen wat ze hebben. En dat dilemma, dat heen en weer getrokken voelen tussen oud en nieuw, tussen zekerheid en onzekerheid bepaalt hun leven. En zoals we allemaal weten is een oude boom moeilijk te verplanten, maar een jonge scheut kiest graag voor de sprong in het ongewisse...
We zijn een dag verder in het hol van pluto. Gisteren zijn we alle landerijen van de familie gaan bezoeken. Het lijkt wel alsof de helft van de grond rond dit dorp van de familie is. Ruberbomen, maïs, sla, tamarind, mango, papaya, pijpajuin,... ik heb gisteren alles gezien.
Na een hele dag rondcrossen op de brommer kwamen we op een berg waar Bom zag dat 4 van de 6 papaya's rijp waren. Ik kan dus nu zeggen dat ik wel degelijk gewerkt heb in Thailand... Ik heb en papaya geplukt en hem naar de brommer gedragen. Komt dan een witte in dit stuk van de Thailand, en pakt hij ook nog hun werk af. Foei! :-)Het hele grondstuk wordt bewerkt zonder personeel, ze doen het in familieverband. Ze helpen elkaar tijdens drukke tijden en houden zich met de eigen landerijen bezig in rustigere tijden zoals nu. Ze wachten op het regenseizoen. Er wordt enkel wat geplant en opgeruimd om er tegen eind april te staan als het begint te regenen. Dan is het alle hens aan dek, dan staan de velden blank van het water en is het hier duidelijk een andere leven.
Tegen de avond zijn we dan naar de stad gereden: Namsom. Dat is een kleine 45 minuten met de brommer. Daar zijn we gaan eten aan de waterkant met Bom's vriendin die gisteren ook op de bus zat. We genoten van lekkere vis (riviervis welteverstaan) en wat papaya salad, wat andere gerechten, en een chicken skin&bone curry :-) Hebben daarbij een whisky gedronken en zijn dan in het donker terug naar huis gereden. Gelukkig liggen de wegen er zo slecht bij dat we pas tegen 21u weer in Ban Tali geland zijn. De familie was binnen aan het BBQ-en via een schitterend systeem, een soort emmer met een aluminium bolvormig rooster op. 
Er waren maar zo 15 mensen aanwezig, dus Bom en ik konden er nog bij. De kinderen weer volop ADHD (hier heet dat kind zijn) en dan maar wat TV gekeken en foto's gemaakt. Ondertussen heb ik dan buffet gespeeld voor de muggen hier in huis. Ik heb mijn muggenspul ergens geplaatst en kan het niet terug vinden, en dus ben ik opgefret van die rotbeesten. We zijn tegen 23u30 gaan slapen, veel te laat natuurlijk naar de plattelands norm. De rest van de familie is tegen 22u in bed gedoken. Om 6u30 was de oproep tot opstaan daar weer in muzikale vorm en hervatte het leven in deze uithoek van Thailand. Ik moet eerlijk zeggen dat deze ervaring hier me diep heeft geraakt.
Ik werd er nederig van. Je wordt geconfronteerd met de belangrijke dingen des levens en met de kleine dingen die het verschil maken.
Eén zaak echter heeft me gisteren heel erg vrolijk gestemd. De mooiste en degelijkste gebouwen die ik gezien heb waren niet villa's van rijken of overheidsgebouwen, maar wel de scholen. We zijn langs een paar scholen gereden en het is duidelijk dat het land begrepen heeft dat daar de klemtoon op moet gelegd worden om deze regio vooruit te helpen. Maar ik kan me amper een jongen of meisje inbeelden van 16 jaar die hier echt wil blijven als hij of zij enige ambitie heeft in het leven... En dus trekken jaarlijks massaal veel jongeren naar Phuket, Bangkok of Pattaya. Want, waar toeristen zijn kun je beter geld verdienen dan op het platteland. Maar welke job in een toeristenregio kun je doen als je maar 3 woorden Engels kent en voor de rest enkel Thai. Iedereen kent het antwoord.
Ik begin een beetje te begrijpen wat ik vroeger niet begreep. Het werk op het platteland is veel harder dan dat in de bar, en dan neem je er de ongemakken maar bij. Iedereen droomt van “more easy life”, niet? En als ze dan al eens terugkomen naar de roots begrijpen ze niet dat ze ooit zo hebben kunnen leven. Maar aan de andere kant hebben ze hier geen echte verantwoordelijkheid want de familie zorgt voor de hele familie. Ze delen wat ze hebben. En dat dilemma, dat heen en weer getrokken voelen tussen oud en nieuw, tussen zekerheid en onzekerheid bepaalt hun leven. En zoals we allemaal weten is een oude boom moeilijk te verplanten, maar een jonge scheut kiest graag voor de sprong in het ongewisse...
Abonneren op:
Posts (Atom)